22. mrt, 2015

Dinsdag 17-03-2015

Dinsdag aan het einde van de middag reed ik na mijn werk op het SMA Midden Nederland in Amersfoort op mijn gemak richting Bergen op Zoom waar ik bij Edward en Marjolein zou gaan eten en eerst een stukje rennen achter 1 van de honden, Zavi, niet te verwarren met Xavi Hernandez, aan (zogenaamd canicrossen niet te verwarren met voetbalcrossen waarbij je vastgemaakt aan een voetballer zo hard mogelijk moet lopen hetgeen met Xavi Hernandez misschien niet eens zo tegenvalt maar met Theo Janssen nog best wel eens tegen had kunnen vallen). Vastgemaakt via een tuigje aan Zavi die met nog wat hogere snelheid gaat voorttrekken dan ik puur op eigen kracht aan snelheid kan ontwikkelen. Rond kwart over zeven ben ik in Bergen op Zoom bij Edward en Marjolein. Na gezellig bijkletsen ga ik even wat inlopen voor het huis, het is inmiddels flink donker, met een van de andere honden die erg enthousiast meeloopt en springt. Daarna vertrek ik met mijn eigen auto achter de auto van Edward aan, Zavi ingeladen, naar het bos. Hoofdlamp vond ik niet nodig, want Edward heeft hoofdlamp op en strijklicht vond ik wel voldoende. Een paar km verderop aangekomen, stappen we uit en bevestigen het tuigje voor hond en volger, nadat Zavi nog even zijn behoefte gedaan heeft. Het is even wennen, want de snelheid ligt direct erg hoog. Zavi trekt aan de lijn en ik houd hem wel iets terug in tempo door iets naar achteren te hangen. Na zo’n 600m volgt er een bocht naar rechts en dat ging ook nog goed. Maar vervolgens stap ik op een richel op het pad, voel een felle pijnscheut in mijn linker knie en tegelijkertijd kijk ik in het strijklicht van de hoofdlamp van Edward naar mijn knie, en zie net voor ik door de knie zak mijn knieschijf in een ongewone stand staan. Ik val direct op mijn buik op de grond en weet dat het fout is. Zavi stopt ook direct met trekken. Ik kijk liggend op de buik naar mijn knie die al behoorlijk dik geworden is. Patella even uit de kom geweest denk ik en einde marathonplannen en plannen voor 60 van Texel..

Met moeite klauter ik op de fiets van Edward en step met mijn goede been over het bospad terug naar de weg terwijl Edward Zavi aan de lijn heeft. Met nog meer moeite strompel ik vooral steunend op rechts en neem mijn bestuurdersplek in de auto in, buigen van de knie is pijnlijk maar lukt wel, koppeling met de voet indrukken lukt net en ik kom in een sukkeldrafje met slepende koppeling aan bij Edward en Marjolein. Daar onder de goede zorg van Marjolein een brace om de knie en lekker pasta eten en het been hoog. Ik ben zo eigenwijs om daarna in de auto te stappen zo goed en kwaad als het gaat en naar huis te vertrekken. Gek genoeg lijkt het wat gemakkelijker te gaan dan het kleine stukje van het bos naar Edward en Marjolein. Zo’n 120 km autorijden was te doen door met de tenen het koppelingspedaal in te drukken en zwetend kom ik rond half twaalf aan in Bilthoven. Op de weg van De Bilt naar Bilthoven is er plots een afsluiting,  waar ik toch maar langsrijd omdat het kan en ik toch wel erg veel last van de knie heb. Godzijdank laten de wegwerkers me weliswaar licht mokkend langs. Vervolgens met tassen naar de deur gestrompeld en de trap op. Enkele kussens in bed waarop mijn voet kan rusten in de hoop dat het hoog leggen van de knie zorgt voor ontzwelling.