22. mrt, 2015

Woensdag 18-03-2015:

4.40u: het slapen wilde niet echt lukken en ik besloot maar direct door te geven aan SMA Midden Nederland dat ik iets vreselijk stoms gedaan heb en ook de vraag of een deel van het spreekuur van de volgende dag niet afgezegd kan worden. Dat lukt deels en 11.00u staat pas de eerste afspraak.  Het aankleden is een klein drama, voornamelijk het sokken en broek aantrekken. Autorijden is nog wat moeilijker dan gisteren maar lukt wel. Bij aankomst kon ik gelukkig nog een parkeerplekje bij het SMA om de hoek vinden. Christine, de secretaresse die altijd alles ziet en overal aan denkt,  ziet me binnen hinkelen en besluit krukken bij Annatommie (2 deuren verder) te halen. Na mijn eerste herhalingsconsult en sportmedisch onderzoek waarbij eigenlijk stagiair Dineke alles doet en ik ja en amen knik, wil Guido naar mijn knie kijken, die ik zelf al een hele tijd niet aan heb durven kijken. Guido is gezien de enorme bloeduitstorting bang voor een osteochondraal fractuur (breuk van kraakbeen en onderliggend bot) van de mediale rand van de trochlea (binnenrand van het gootje) waarin de knieschijf spoort. En dus foto’s van de knie bij Annatommie, nagenoeg de buurman. Na veel vijven en zessen sta ik op het goede been goed balancerend  klaar voor de photoshoot met een zijwaartse en een voorwaartse opname. Afsluitend nog 1 zittend waarbij ik zelf het bovenbeen ondersteun met mijn rechter hand en de radiografische plaat met de linker hand vasthoud. Bij het bekijken van de beelden weten we het al: hoogstand knieschijf, volledige knieschijfpeesscheur dus. Ook wat fragmentjes aan binnenste bovenzijde van de patella, waarschijnlijk een oud letsel (waar ik niets van herinner behalve misschien toch met terugwerkende kracht 1,5 week uitgeschakeld op mijn 17e bij een vrije trap met voetbal en pijn scheut in de strekspier van mijn knie).

Gelijk maar een echografie van de knie er achter aan om de diagnose te bevestigen en ook om de operabiliteit van dit probleem in te schatten. Inmiddels is Erik Zwart, de orthopeed ook binnen komen lopen. Hij hoort aan wat er gebeurd is en ziet natuurlijk de beelden, na aanvankelijk nog een Babylonische spraakverwarring of de spieraanhechting aan de bovenzijde van de knieschijf gescheurd zou zijn dan wel aan de onderzijde van de knieschijf, is het duidelijk dat ook hij overtuigd is dat de pees aan de onderzijde losgescheurd is. Ik weet inmiddels dat quadricepspeesscheuren (bovenzijde knieschijf) vaker boven de 40 jaar voorkomen en patellapeesscheuren (onderzijde knieschijf) vooral bij jonge en explosieve sporters, vandaar waarschijnlijk zijn verwarring, omdat ik 43 ben en er ook nog eens eerder als een 50+-er uitzie dan een 40+-er.

Wel moet ik direct terugdenken aan de periode dat ik op 15-jarige leeftijd een half jaar met loopgips heb rond gehobbeld vanwege een gedeeltelijke patellapeesscheur rechts. Tijdens een voetbalwedstrijd op zaterdagochtend hoorde ik, en een aantal ouders langs de kant, een luide knap toen ik een draaibeweging met de bal maakte, waarna ik nog even doorgestrompeld heb om vervolgens gewisseld te worden. Twee dagen later heb ik nog 11 km naar school gefietst met name met het rechter linker been, waarbij ik pas tijdens het derde uur (Frans) niet lekker werd, er wat bleek uitzag, en aan de lerares vroeg of ik naar huis mocht omdat ik ziek was, waarop ze zei: ”ga maar even met je kop onder de koude kraan hangen, dan gaat het wel over als je gisteren uit geweest bent”. Ik heb braaf het uur uitgezeten maar ben in de kleine pauze van 11 uur naar huis gefietst met 1 been. Thuis aangekomen werd ik door mijn ouders naar huisarts gebracht achter op de fiets zittend en vervolgens naar de orthopeed die me in het gips liet zetten wegens de gedeeltelijke patellapeesscheur.

Dit is anders, en moeilijk. Erik Zwart gaat bellen voor een plekje in het operatieschema van Annatommie, want dit is iets wat binnen 9 dagen na het  trauma (op dat moment 17 uur oud) geopereerd moet worden. Anders is de pees te week en het bot ter hoogte van de aanhechting te broos.

Er blijkt de volgende dag al plaats te zijn. Maurice Anderson en Bas van Heerde gaan het doen. Anderson is een oude bekende van Guido en een prima operateur dus daar vertrouw ik op. Intussen krijg ik al preoperatief wat recepten voor pijnstillers en pleisters na de operatie mee en info folder over de nieuwe kliniek (sinds oktober 2014 open) van Annatommie aan de Janssoniuslaan 71 in Utrecht. Daarna “terugkrukken” naar SMA want Dineke staat nu in haar eentje een onderzoek af te ronden waar ik bij moet zijn. Na dit onderzoek nog 1 consult en een laatste anaerobe drempeltest waarbij Dineke ook al de lichamelijke arbeid verricht en ik alleen hoef te coördineren en redigeren, iets waar ik toch al niet zo sterk in ben. En daarna had Christine al aangeboden om én de auto én mij én voedsel met een heel stappenplan naar Bilthoven te brengen. Eefke had er net iets meer tijd voor dan Christine, dus besloot zij me thuis te brengen en heerlijk eten op te warmen bij mij thuis, zodat dat geregeld was. Ik hoefde alleen nog een taxi voor de ochtend te bestellen die me vervolgens naar Annatommie in de Janssoniuslaan in Utrecht zou rijden. Verder was Eefke met Guido al overeen gekomen dat ik opgevangen zou worden voor het hele weekend in huize Vroemen-Schneiders in Leusden, met kost, verzorging en inwoning. Na te hebben gegeten lukt het me met wat handigheid nog om staande te douchen steunend op het goede rechter been. Ik voel me toch moe, vervolgens later op de avond een taxi besteld voor de ochtend.