21. mrt, 2015

Donderdag 19-03-2015:

Redelijk geslapen en om 07.00u wakker. Ik stel activiteit nog uit omdat ik opzie tegen het gehannes om het bed uit te komen en tanden te poetsen, wassen en vooral me aan te kleden. 09.00u: nu toch echt het bed uit want 10.30u staat de taxi voor de deur, kwart over elf moet ik binnen zijn terwijl 13u20 de operatie gepland staat. Alles gaat goed en op schema, behalve dat ik nog halverwege in De Bilt geld moet pinnen voor de taxi. Ook dat verloopt zonder problemen en dan kom ik meer dan 2.5 uur voor de operatie aan bij de kliniek op de Janssoniuslaan. Daar is het nog ruim 1,5 uur wachten, lezen, navelstaren en beginnen met het opschrijven van dit verhaal. Vervolgens word ik mee naar boven genomen naar de 2e verdieping en kamer 5 waar ik uiteindelijk ook terug zal komen en krijg ik een operatiehemd en muts om aan te trekken en op te zetten en me verder van alle kleding en sieraden (dat wil zeggen in mijn geval garmin polshorloge) te ontdoen. En passant krijg ik te horen dat de operatie meestal onder algehele narcose verloopt, en dat ik sowieso een nachtje blijf. Ik ging daar voor de zekerheid ook maar wel van uit. Ik heb het zo liggend in bed en wachtend op het transport naar OK steenkoud of ik ril alleen maar van de spanning, beide zou het geval kunnen zijn.  Ik word 10 minuten later al naar de recovery gereden waar de overdracht voor de recovery mensen plaatsvindt, vervolgens een gesprekje met de anaesthesist of ik goed gezond ben en er wordt naar hart en longen geluisterd en de bloeddruk wordt gemeten.  Vervolgens wordt er een infuus ingebracht in mijn rechter arm en de chirurg komt me vertellen wat ie gaat doen en waar ik op moet rekenen qua uitkomst: ik zal nooit meer op het niveau hardlopen dat ik deed. Na deze informatie ga ik in de angstige wachttijd in gesprek met de buurman die blijkbaar komt voor het afschaven van een irriterend stukje bot, hetgeen een ingreep van een minuut of 8 zou moeten zijn. Hij had al begrepen dat me een uiterst vervelende situatie te wachten stond. Nadat hij richting OK gereden werd, werd er vrij snel een nerveuze vrouw binnengereden die ook stijf van de spanning stond maar dat wat meer liet blijken dan ik. Het infuus prikken lukt bij haar uiteraard ook stukken minder goed en terwijl de verpleegkundige daar mee aan het worstelen was werd ik al naar OK gereden. Er werd propofol en sufentanyl (morfine) gegeven en ik weet niet eens op welk moment ik ben gaan slapen. Voordat propofol in het infuus gespoten werd heb ik nog gezegd tegen de orthopedisch chirurgen ”maak er wat van”. Ik hoefde in ieder geval geen ademhalingsslang in de luchtwegen en een masker voor mijn gezicht was voldoende met mogelijk aan het einde nog dipiperon (zo hoorde ik vlak voordat ik wegzakte de anaesthesist nog zeggen tegen zijn assistent). Het volgende moment lig ik op de recovery en blijk daar al 45 minuten te liggen met het gevoel alsof ik 10 uur geslapen heb, alleen een wat borende zeurende pijn in het kniegebied. Ik krijg wat oxycontin en wordt na een paar bloeddrukcontroles nog even bezocht door de chirurg die me vertelt dat het peesweefsel en de patella er goed uitzagen, dat onder andere door de algehele narcose de knieschijf gemakkelijk naar beneden gebracht kon worden door de hechting van patella naar tuberositas van het scheenbeen aan te trekken en vast te leggen, voordat er 3 ankertjes geplaatst werden in de patella om de pees vast te leggen in de patella. De hele operatie had een uur geduurd. Qua revalidatie: 6 weken strekspalk waarbij het linker been gestrekt moet blijven en slechts 20% (10 kg) belast mag worden. Daarna van week 6-12 nog steeds lopen met krukken maar dan zonder strekspalk en geleidelijk opvoeren van de belasting van 20% naar 100% en geleidelijk meer kniebuiging.

Na deze informatie werd ik naar de kamer gereden, kreeg daar een paar lekkere tosties te eten en koffie, en voerde nog een stuk of 3-4 telefoontjes en beantwoordde nog wat whatsapp en sms berichten, kreeg ook  nog avondeten en Peter Spannring kwam nog even op ziekenbezoek voor zijn voetbaltraining in Amsterdam. Een soort van quality-time dus. Terwijl ik Peter mijn verhaal deed smachtte hij ook naar koffie, dus hij verontschuldigt zich midden in mijn verhaal dat natuurlijk ook wel behoorlijk lang kan duren. Voordat hij vertrekt zet hij de tv aan met de aan/uitknop op de tv waarna ik uren verstoken ben van de afstandsbediening en de mogelijkheid het ding op een andere zender te zetten waardoor ik goede tijden moet kijken ook nog eens op een volume waarop Schoonenberg aardig wat klanten binnen het jaar moet kunnen binnenschoffelen , maar die serie en het genoemde volume had volgens Peter ook een genezende uitwerking. Ik twijfelde daar gaandeweg toch zo sterk aan dat ik de alarmbel 6x vrij stevig ingedrukt heb om a. een afstandsbediening te krijgen, deze ellende te kunnen be-eindigen en b. de bedstand te kunnen wijzigen, want daar ging ook wat mis mee. Voor de nacht kreeg ik nog een oxycontin en vervolgens sliep ik als een os met alleen van 4 tot kwart voor zes wat slapeloosheid. Ik had inmiddels in de loop van de avond geleerd mijn gestrekte linker been dat in een afneembare spalk zat  te ondersteunen met mijn rechter voet bij het uit bed glijden en vervolgens met de krukken alleen op rechts steunend naar het toilet en wasbak te gaan. Dit heeft nog wel wat voeten in aarde de eerste keer maar in de nacht gaat dit al weer een heel stuk beter.