22. mrt, 2015

Vrijdag 20-03-2015:

Vervolgens slaap ik weer door tot half acht, en dat schijnt volgens de verpleging toch ook weer een unicum te zijn. Nu heb ik zelf ook in gezonde situatie ongezond weinig last van slapeloosheid, dus voor mij was dit niet zo vreemd. De volgende ochtend was het plan als volgt: ik zou met de taxi naar Guido en Eefke in Leusden gaan om daar het weekend door te brengen, waarna ik op zondag naar Bart en Linde zou gaan om daar nog een week mijn bivak op de bank op te slaan. Maar na een whatsapp berichtje de avond eerder was Linde zeer bereid om op haar vrije ochtend me naar Leusden te rijden. Voordat ik haar een bericht ga sturen om te komen, moet eerst de fysiotherapeut nog maar langskomen en moet ik nog wat gegeten hebben. Na het ontbijt komt de fysiotherapeute en behalve dat ik ieder uur de voet van me af moest duwen en de voet moet heffen voor de bloeddoorstroming mag ik ook vast de bovenbeenspieren licht aanspannen. Het been gestrekt heffen is uit den boze vanwege de veel te forse actie van de quadriceps op de knieschijf. Ik kan zeggen dat ik dat ook niet van plan ben te doen. Een kort onderhoud van de fysiotherapeute met de operateur en de tussenkomst van een nurse practitioner 5 minuten later leert me dat “het team” vindt dat ik om karakterologische redenen even zeer duidelijk te horen moet krijgen dat ik niet ander werk ga doen dan uitsluitend zittend gedaan kan worden en het feit dat ik nog in de auto gekropen ben na het trauma en nog gewerkt heb. Ook is het uit den boze dat ik tijdens het met krukken lopen ook nog andere dingen in mijn handen draag zoals koppen koffie/boodschappentassen/wasmachines enz enz. Na deze terechte preek komt Linde binnen en kunnen we vertrekken. Bij Eefke en Guido aangekomen, wordt ik zonder problemen direct op de bank geïnstalleerd met mijn spullen. Het is er ook buitengewoon gezellig met de aanwezigheid tussen de middag van Senna en Nikki en weer later op de middag. Eefke haalt nog het recept voor oxycodon op (als toegevoegde pijnmedicatie naast arcoxia (ontstekingsremmer) en paracetamol), waar ik toch erg blij nog van ga worden voor de nacht. Want behalve dat het letterlijke en figuurlijke gekruk onhandig is, wordt het ook nog wat gevoelig rond de knie na enige loopactie en dan vooral richting de avond. Wassen probeer ik vooral op lokale wijze te doen, douchen sla ik nog even af uit angst voor het verknallen van de peesreparatie door een simpele uitglijactie. Wel denk ik na over het gebruik van een krukje of stoel als ondersteuning van de linker voet tijdens een douche-actie. En ik begin fatsoenlijk door te werken aan een blog. Het volledige verzorgschema bij Guido en Eefke draait op volle toeren en het is er ook nog eens ontzettend gezellig. Een matras op de grond gelijkvloers in de woonkamer zorgt ervoor dat ik ook zonder veel gedoe kan slapen, nadat ik goed heb gekeken waar Guido welk lichtknopje uitgedaan heeft. Als ik er ’s nacht uit moet voor toiletbezoek moet ik weten waar ik het licht kan vinden, maar het scheelt dat er ook wat maanlicht is.