25. mrt, 2015

Zaterdag 21-03-2015

Echt goed geslapen heb ik niet, de pijn rond de knie was nog net wat te fors, maar de avond ervoor wilde ik er geen extra oxycodon voor innemen. Dus ik accepteerde een licht slaapgebrek. Om 4 uur was ik wakker en rond 6.30u lag ik nog wat te doezelen tot Nikki in teletubbiepak heel voorzichtig de woonkamer in komt en vraagt of ik wakker ben. Ik praat wat met Nikki en ze vraagt of het OK is als ze de hond Layla binnenlaat, wat ik prima vindt. Vervolgens komt Layla aanvankelijk kwispelend binnen maar onder het schrikbewind van Nikki is Layla plots erg gehoorzaam, rolt op de rug op haar bevel en gaat rustig liggen. Vervolgens word ik op bed volledig gewassen door Layla waarna de hele familie Vroemen tot leven komt, behalve Senna die als lang-slaapster te boek staat, iets waarin ik me onder normale omstandigheden ook wel herken. De ochtend begint goed met iets meer controle over mijn been en na installatie met koffie kan ik ook nog rustig wat lezen/muziek luisteren/blog schrijven en navelstaren. Tijdens 1 van die talloze episodes herinner ik me dat er naast mij zo’n gigantische Nederlandse atletiektopper uit Nederland deze blessure had, te weten Robin Korving, de Nederlands recordhouder op de 110m horden. Het was Sydney 2000 ongeveer 10 minuten voor de Olympische finale tijdens de warming-up toen hij zijn patellapees volledig afscheurde. Bij hem zat er geen hond voor maar hij sprong over een hekje. Hij werd zo mogelijk nog sneller geopereerd, revalideerde vlot en na een jaar werd hij weer Nederlands kampioen 110 m horden; zijn verdere internationale carrière na 2001 werd gehinderd door andere blessures.

Zo, dit  bezorgde me weer wat moed, tijd om weer wat te lezen en van de aanwezigheid van Layla, Senna en Nikki te genieten. Even de krukken af stellen voor Senna en Nikki zodat ze een soort variant op freestyle langlaufen kunnen doen rond het kookeiland met skeelers aan zich af en toe met de krukken afzettend. Niet dat het er door de krukken veiliger op wordt, maar ik zit in ieder geval op de bank op grote en veilige afstand deze kindervariant van het spektakel Red Bull Crashed Ice met krukken gade te slaan. Overigens Eefke vindt het helemaal niet zo prima, want Nikki weet de grens van de drukte die je kan maken in de recreatieve setting nog niet zo.

Qua pijn aan de wond  valt het me toch allemaal nog wel tegen en die pijn wordt iets beter te lokaliseren. Het wordt nu duidelijker dat er pijn rond het bovenste deel van de scheen (tuberositas tibia (bothechting)) en prikkende sensaties ter hoogte van de knieschijf (tevens de bothechting)  zitten. De arcoxia neem ik braaf vanwege de ontstekingsremming maar al die paracetamol zie ik niet zo zitten. Deze dag lijk ik ook prima door te komen. In de avond weer het gebruikelijke prikje met fraxiparine in de buik gezet en voor het slapen toch maar wat oxycodon ingenomen, want ik heb geen zin om nog een nacht extra wakker te liggen.