25. mrt, 2015

Zondag 22-03-2015

In de ochtend ontwaak ik uit een diep coma en krijg ik bij het wakker worden visioenen van een Japanse horrorfilm, “The Ring”. Voor me staat een meisje met haar haar half voor haar gezicht en een knuffel in de hand. In blinde paniek verberg ik mijn gezicht achter het dekbed, maar na een 2e check blijkt het Nikki te zijn met Wappie, de knuffel van Layla in haar handen. Layla wordt weer zoals gisteren binnen gelaten en na het apport en dressuurnummer onder auspiciën van Nikki volgt er wederom een wasbeurt door de hond waarna ik mezelf toch nog maar eens zelf ga wassen. Vervolgens wordt ik door Guido met een schaar van het drukverband bevrijd (dat bijna drie dagen om mijn knie gezeten heeft. Eefke vertrekt vervolgens met de meiden om een wedstrijd in Amersfoort te rennen (1500m voor Senna en 1000m voor Nikki). Guido gaat nog een eind fietsen, en ik vermaak mezelf. Tegen 12.00u komt Eefke met Senna en Nikki terug. Nikki heeft in haar leeftijdscategorie gewonnen, en Senna heeft een zeer goede tijd gelopen en wordt 4e. Met Eefke lopen we de agenda voor de komende 2 weken door om te bekijken wat er aan afspraken door mij zittend in een stoel gedaan kan worden en wat beter niet door mij gedaan kan worden. Woensdag en donderdag is het plan me naar SMA Midden Nederland in Amersfoort te laten rijden, zodat ik er nog wat zittend werk kan doen met supervisie en consultatie. Nadat Guido ook met koude tenen teruggekeerd is van het fietsen, gaan we even lunchen in het volledig “glazen” (perspex) tuinhuisje achter, waarin het door het glas en de zon warmer lijkt dan het in werkelijkheid buiten is. Een thermostatisch openend luik zorgt voor automatische verkoeling boven de 22 graden celsius. Half wegdoezelen is er even niet meer bij want Bart Luik zou me op komen halen en ik moet mijn spullen nog bij elkaar vegen en zoeken. Wanneer Bart aan komt rijden met de auto is Auke ook mee gekomen. Ik moet mijn schoenen nog aan en elke taak waar je normaal gesproken niet zo over nadenkt, kost nu heel veel tijd, en is ook een risicovolle onderneming. Het aantrekken van sokken, schoenen of een broek met een gestrekt been waar je ook niet op mag steunen is op zijn zachtst gezegd lastig. Met hulp van Senna lukt het overigens vrij snel.  Dan vragen ze aan mij of ik tijd heb om nog wat te drinken in het tuinhuisje achterin de tuin. Ik zeg dat ik gierend druk ben en nog van alles moet, en omdat men mij niet serieus neemt gaan we nog drie kwartier wat zitten drinken achter in de tuin. Vervolgens schuif ik met het slechte been en al achterin de auto van Bart en Linde. De deur stevig dicht geslagen door Guido, met een gespeelde blik (althans, zo interpreteerde ik het) van “zo, daar zijn we van af”. Nog wat uitzwaaien en dan koers zetten naar de Bilt waar het ontvangstcomité met Linde en Bibian en Janna ook weer klaarstaat. Ik hoef me op deze manier zeker niet te vervelen. Ik installeer me op de bank dat mijn uitvalsbasis zal worden voor de komende week. Het avondeten (dat “mislukt” schijnt te zijn volgens Bart en Linde) is naar mijn maatstaven uitgebreid en prima. Inmiddels is het allemaal wat makkelijker aan te schuiven bij het eten, het been is minder pijnlijk aan het worden. Na het eten kan ik ook nog een beetje als een tamelijk ongeïnteresseerde “pianoleraar” optreden, want deze keer zit ik met de rug naar de pianospelende Janna toe. Janna heeft er vanavond niet zo’n zin in en blijkt een paar nieuwe muziekstukken nauwelijks gestudeerd te hebben, wat op een paar vermanende opmerkingen van Linde komt te staan, want overmorgen moet ze naar de pianoles. Ik moet zeggen dat ik ook het enthousiasme even mis om Janna nog wat aan te sporen en goede aanwijzingen te geven. Toch sluiten we het gezellig af en ik vind ook echt dat ze ondanks een paar nieuwe pianostukken die ze heeft vermeden in haar spel flink vooruitgegaan is. Ze speelt meer met het volume waarmee je kunt spelen. Ik begrijp van Bibian en Janna dat Auke over niet al te lange tijd ook piano gaat spelen. Leuk projectje eventueel voor mij, want ik vind het toch wel leuk ze een beetje te stimuleren.

Uit “het raadsel van alles wat leeft” (Jan Paul Schutten en Floor Rieder) wordt door Linde nog enkele bladzijden voorgelezen, hetgeen vooral voor mijzelf erg leerzaam blijkt te zijn. De evolutieleer van Darwin wordt toegelicht maar daarin wordt ook uitgelegd dat het leven onder water veel minder aan schommelingen in temperatuur, wind en andere factoren (steenslag, meteorietinslagen) onderhevig is waardoor de plant en diersoorten diep in de oceaan al miljoenen jaren bestaan terwijl op het land het leven veel kwetsbaarder is en diersoorten vaak na enkele duizenden jaren uitsterven. Ook wordt op eenvoudige wijze de natuurlijke selectie toegelicht. Een aanrader om te lezen voor families met kinderen in de leeftijd van 6-9 jaar, waar ik mezelf als vrijgezel ook even onder schaar..