25. mrt, 2015

Dinsdag 24-03-2015

Dag voor dag lijkt het ietsje beter te gaan maar de vooruitgang is eerder te zien over de loop van 3 dagen dan per dag. De verschillen worden ook eerder gezien door anderen dan door mezelf. Ik ben wat zekerder met het lopen met krukken, hetgeen ook komt doordat het been minder pijn doet, waardoor je de voet van het geopereerde been normaler neerzet. 10 kg belasten (20% oftewel aantippen) is ook moeilijk aan te voelen. Dus liever belast je het been helemaal niet. Van de andere kant, moet je wel proberen de linker en rechter bekkenhelft zoveel mogelijk even hoog te houden. Dit is wel lastig met een gestrekt linker been waarbij je niet moet blijven haken met je teen/voet achter iets of de grond. Dus wel even de voet neerzetten en afwikkelen maar bijna geen druk op het been. Wat ook beter gaat is met krukken de trap op: met rechter kruk (met de linker kruk onder de derde en vierde vinger meedragend) achter en goede been eerst trede hoger, steunend op linker armleuning. En trap af: eerst de rechter kruk een trede lager, steunend op rechter kruk en linker trapleuning en dan het slechte been erbij en daarna pas rechter been erbij.

Vanochtend even werken zonder internet en het verschil met gisteren is dat rond 10.00u de schoonmaker Sergej binnenkomt en 2 uur bezig is met de schoonmaak in huis. Ik heb Sergej ook als schoonmaker en nu ziet hij zijn kans schoon me te zeggen dat de briefjes die ik schrijf totaal niet kan lezen. Mijn handschrift is gewoon veel te slordig, iets waar ik al bang voor was, want de kerstfooi die ik in december toegevoegd had lag nog onaangeroerd op tafel. Ik zal voortaan mijn briefjes in word maken, uitprinten en op tafel leggen. Vervolgens nog wat aan elektronische verslaggeving zitten werken voor het SMA, want dit is, nu ik minder goed inzetbaar ben, een prima taak voor mij.

Verder voel ik me steeds nuttelozer als een invalide paria van de samenleving iedereen in de weg zittend wegrottend op de bank. De eerste negatieve emoties die de overhand krijgen op het begin van een zeer lange revalidatieweg. Gelukkig komt Bart met de kinderen 15.00u binnenstormen en is de zwarte onweerswolk de nakende strop om de nek weer voor een tijdje verdwenen. Ik moet nog wat regelen qua vervoer naar en van Amersfoort. Wim Nieuwenhuijse zou me kunnen brengen maar Michiel Boerendonk, de mede-eigenaar van Fyzie (fysiotherapiepraktijken groep in Amersfoort) en tevens woonachtig in de straat waar Bart en Linde wonen, zou me niet alleen naar SMA Midden Nederland kunnen brengen omdat hij ook die kant op moet, maar hij zou me ook mee kunnen nemen na zijn werkdag. Dat komt helemaal goed uit want hierdoor hoeft Wim ook niet in de file naar Amersfoort om me aan einde van de middag zo rond 17.30u op te halen. Dan kan ik donderdagochtend door Peter Wijn gebracht worden en aan einde van de dnderdagmiddag weer door Wim Nieuwenhuijse gehaald kunnen worden. Zo ontstaat een heel taxischema voor deze week.