28. mrt, 2015

Woensdag 25-03-2015

Vandaag word ik naar het werk gechauffeurd door Michiel en ik ben ruim op tijd op het SMA om alle sterke verhalen te vertellen over het ontstaan van mijn blessure en vragen te beantwoorden. Deze aandacht komt me nu goed uit, want wie wil dat nou niet. Mogelijk is dit wel precies waar het na een week of 3-4 aan zal gaan ontbreken. Alle fases ga ik nog doorlopen, nadat ik aanvankelijk de fases ontkenning, vervolgens onder ogen zien van de feiten, en vervolgens uiterlijk althans berusting doorstaan heb. Ik zit nu in de “I will survive” fase, gekenmerkt door zelfoverschatting en “ik zal sterker terugkomen dan ik ooit was”. En over niet al te lange tijd zal de berustingsfase gevolgd door de depressieve doemdenk (“het wordt nooit meer wat”) fase aanbreken, waarin ook de aandacht weg-geëbd zal zijn.

 

Posttraumatische fases volgens Te Boekhorst.

Qua duur per fase is er nogal wat variatie mogelijk maar in mijn geval was de ontkenningsfase vrij kort evenals de 1e berustingsfase, terwijl de “I will survive” fase wat langer aanhoudt, maar mezelf kennende, zal de 2e berustingsfase erg kort van duur zijn met een zeer lange depressiefase.

In de ochtend wordt er een busje van Welzorg geparkeerd en een door mij bestelde rolstoel geleverd met een onderbeensteun, zodat ik op mijn werk me wat makkelijker en veilig kan voortbewegen met een gestrekte knie in horizontale positie. Na een “werkdag” met telefoontjes en zittend adviseerwerk waarbij Dineke het fysieke werk uitvoert, ben ik toch nog redelijk vermoeid. Ik kom er ook nog achter dat ik mijn sleutel van het SMA helemaal niet bij me gestopt heb. Marjan, de secretaresse van Medinello heeft hier misschien een oplossing voor, want ik zou opgehaald worden door Michiel maar dit zou pas na 18.30u gebeuren waardoor ik de laatste zou zijn die het pand zou verlaten. Marjan wil half zes vertrekken en biedt aan me op de praktijk van Michiel af te leveren zodat ik vandaar met hem naar De Bilt kan vertrekken. Prima plan zo, en na even bij te kletsen met de collega’s van Michiel  bij Fyzie, locatie Vathorst, terwijl Michiel zijn laatste patiënt ziet, kunnen we terug naar De Bilt. Het naar de auto van Michiel lopen gaat behoorlijk snel met krukken, ik merk duidelijke verbetering. Onderweg hebben we het over diverse blessures en behandelschema’s waar we het al dan niet over eens zijn, erg leuk om hierover van gedachten te wisselen. De volgende dag zal weer makkelijker worden hopelijk qua werk efficiëntie.