7. apr, 2015

maandag 30-03 t/m vrijdag 03-04

Maandag 30-03-2015

Eerste dag thuis. Bevalt prima, gisteren ben ik met alle spullen goed geïnstalleerd waardoor ik vanuit de bank aan van alles en nog wat zou kunnen lezen en werken. Maar het kost toch al snel 45 minuten om op te staan, tanden te poetsen, me te wassen en te installeren. Ik sms Eefke nog of ze het restant van de fraxiparinespuitjes kan meenemen morgen of woensdag naar mijn werk. Mail checken verwerken en eindelijk eens wat aan het patiëntendossier voor sportartsen werken. Iets lukt er even voor geen meter en ik moet Chris bellen voor wat programmeerwerk zodat ik zelfstandig aanpassingen kan maken aan de sjablonen voor onderzoeken. Peter sms’t nog of hij me zal komen ophalen om wat te drinken in Primus in aansluiting op de laatste zaaltraining. Ik zie het na anderhalve week logeren bij vrienden even niet zo zitten om nog eens de hort op te gaan en sms dat terug na enkele aarzelingen. Eigenlijk is het best lekker even een aantal dagen zo te bivakkeren op je eigen bank. Het vooruitzicht dat Herman Lenferink morgen voor me gaat koken en we daarna de vriendschappelijke wedstrijd Nederland-Spanje gaan kijken is ook niet verkeerd.

Dinsdag 31-03-2015

Met de taxi naar het werk; gisteren had ik hem al besteld. Een volkse wat dikkige man met een Utrechts accent, aan de voorzijde van de schedel licht kalend maar lange haren in een staart en een bloemetjes dessin overhemd staat voor de deur en lijkt nog niet door te hebben dat ik nogal slecht ter been, wat heet, ter kruk ben. Maar op het moment dat hij dat ziet, zwaait hij met een joviaal gebaar alle achterdeuren, de achterbak en het dak van de taxi open, eigenlijk stuk voor stuk overbodige handelingen, maar het gaat om het gebaar. Vervolgens weet ik mijn gestrekte linker been in de auto te krijgen waarbij de iets te hoge voorrand van de stoel mijn spalk te ver naar beneden stuurt terwijl ik met achterwerk en bovenbenen in het diepere deel van de autostoel wegzak. Gevolg: continu aangespannen bovenbeenspieren tijdens de rit. Er is helaas even geen oplossing voor of ik moet weer de auto uit en op de achterbank plaats nemen. Ik probeer de gedachte aan mijn been te verdringen door te gaan praten over iets anders. Eerste de gebruikelijke antwoorden op de vragen wat ik aan mijn been heb, hoe het zover heeft kunnen komen en het antwoord van de taxichauffeur dat ze preventief de Chinese manier van geboortebeperking bij honden moeten toepassen. Hierna rijden we in Bilthoven ons al bijna vast in de file, waarop we besluiten via Den Dolder, Soesterberg over de provinciale weg te rijden. Ik vertel over mijn vroegere frustratie over hoe weinig mensen eigenlijk kunnen autorijden als we vastzitten op een smalle weg achter een automobiliste die een tegemoet rijdende automobiliste, die al plaats heeft gemaakt door in te voegen tussen een op haar weghelft rij geparkeerde auto’s, alsnog voorrang wil verlenen. Misplaatste hoffelijkheid, onnodig en tijdverslindend. Ik refereer daarbij nog aan mensen die bij een rotonde deze niet op snelheid kunnen nemen en niet in het tempo mee glijden van de verkeersstroom, waardoor 5 a 6 auto’s minder per rood stoplicht door kunnen rijden en wat voor aandeel aan de files ze daarmee leveren. En dan is de beer los. In Haags accent valt de man me bij en oreert verder: “ja precies, ik zegt altijd: je mot 200000 km gereden hebben in een auto, zelf achter het stuur dan he, voordat je er iets van ken. Er zitten vaak van die vrouwtjes achter het stuur die voor het eerst in plaats van de plaatselijke boodschappen, in het weekend verder van huis moeten en die pissen al in hun broekrok als het een beetje miezert.” Ik gooi nog wat koren op de molen door toe te voegen, dat mijn ex zich nooit zo lekker voelde om in het donker te rijden. “Ja precies”, oreert de man verder, “ze kennen der vaak helegaar niets van, en dan heb je der ook nog die allerlei andere dingen zitten te doen dan autorijden”. Ik vraag wat dan zoal en hij antwoordt alsof hij de vraag al verwacht had: “sms-en, social media, kind stilhouden, lippen stiften, terwijl ze al moeite genoeg hebben om hun auto op de weg te houden. Meneer, ze doen maar wat, ik zeg vaak dat als ik niet uitkijk, ik al 20x kan verongelukken onderweg. Je mot voor anderen denken, zelf kijken ze niet. Laatst rijd ik een 75 jarige man die blind is aan 1 oog en nog 20% met het andere oog ziet en die rijd ik met blinde geleidehond en blindenstok, heel wat makkelijker te vervoeren dan jij met je krukken, naar Zeeland. Ik vraagt aan die vent: hoe doet jij dat nou zo alleen in Zeeland? Hij zeg: ik woont daar al mijn hele leven en ik rijd gewoon rond met mijn eigen wagen. Ik vraagt: lukt dat dan? en hij zeg: ja hoor, ik ken elk hoekje van elke straat en ik draait mijn raampie open en ruik waar ik bent. Ik zegt: Jaha, maar jij ken wel weten waar je ben!!, maar als ik jou tegenkomt weet ik niet det jij dat weet!” Ik begreep hier even helemaal niets van maar later reconstrueerde ik dat hij met deze wending in het gesprek bedoeld moet hebben, dat de blinde man als hij hem was tegengekomen op een landweggetje in Zeeland, hem mogelijk niet geroken had en dat dat voor problemen gezorgd zou hebben.

En dan is het via een onwaarschijnlijke omweg dat we weer op de snelweg komen en het SMA naderen. Fijn dat we hetzelfde denken over deze wereldproblematiek op de Nederlandse wegen. Bij het SMA aangekomen betaal ik de man en ga ik eerst even douchen. Eefke zet voor mij een stoel onder de douche en de deur blijft van het slot, voor het geval dat. Douchen durf ik niet zonder spalk, het ding houd ik angstvallig om, want 1 glijactie en teveel buiging van de knie en ik kan weer onder het mes en alles begint van voor af aan met een veel slechtere prognose. Dus ik laat de spalk om, het wassen van het aangedane been is van minder belang en doe ik liever met een vochtige doek thuis op de bank. Het spijt me voor de omgeving maar ik kies wat dat betreft even voor mezelf. Zittend op een stoel douchen is de moeite van het uitleggen waard. Allereerst pak je de benodigdheden in je toilettas balancerend op 1 been: shampo en zeep. Je zet dit in een triomfantelijke zwaai dichtbij de douchecabine of je schuift het over de gladde vloer naar de douchecabine. Ervaring met sjoelen helpt hierbij. Dan vervolg je met het lager schuiven van de douchekop langs de bevestigingsstandaard ook weer balancerend op 1 been. Als je hiervoor je krukken weer nodig hebt om die paar meter te overbruggen zonder op je linker been te steunen dan doe je dat. Je zorgt er te allen tijde voor dat je krukken binnen handbereik zijn vanuit de stoel. Als het echt niet anders kan, kun je ook nog een bezem gebruiken om in 1e instantie 1 kruk en dan met die kruk de andere naar je toe te hengelen. Na het lager afstellen van de douchekop ga je definitief zitten op een stevige huis-tuin en keuken- kunststof stoel en je komt er het komende kwartier niet meer vanaf. Je gaat zitten terwijl het linker been gestrekt over de vloer schuift zonder noemenswaardige spanning in de quadriceps dat namelijk zeurende pijn zou gaan geven ter hoogte van de knieschijf. Dan reik je zittend naar de douchekop zonder zover over te hellen dat de stoel om zou kunnen slaan. Je houdt de douchekop afgewend vast en draait de kraan open zonder aan de thermostaatknop te komen. Ga er van uit dat die goed afgesteld staat. Laat je nooit verrassen door welke temperatuur ook. Al is het water 5 graden of 75 graden je doet net of het 25 graden is en je probeert cool and collected de thermostaat wat bij te draaien. Dan wordt het een kwestie van wat er schoon moet. Ik ga hier niet volledig tot de details op in. Eerst de haren nat maken maar doe dat door zo volledig als mogelijk naar rechts te hellen, zonder dat de stoel omvalt. Dan shampoo inmasseren en vervolgens inzepen van het deel dat je verantwoord nat af kunt spoelen ofwel met een natte doek zeepvrij kunt maken. Dit laatste betreft de linker lies en de billen, aangezien enige spoelactie hiervan al direct het linker been inclusief wond nat maakt. Dan omzichtig met douchekop afspoelen en natte doek gebruiken om zeepvrij te wrijven en na weer uitspoelen opnieuw nat maken en weer zeepvrij wrijven. Om vervolgens nog eens met de handdoek de handel goed te drogen, eerst zitten op de stoel en dan voorzichtig overeind komen jezelf vasthoudend aan de douchecabine en de handdoekstang en eventueel een kruk. Dan de billen drogen en de voeten waarbij het handig is voor de voeten te drogen opnieuw op de stoel te gaan zitten maar niet voordat de zitting van de stoel goed gedroogd is met de handdoek. Dan de onderbroek aan liefst zittend op de stoel. Enige flexibiliteit waarbij je met de vingers bij je tenen van het gestrekte linker been kunt is wel een vereiste om de onderbroek en vervolgens je wijde sportbroek aan te kunnen. Probeer eventueel staande de linker voet in de broekspijp te hannesen als het te lastig is om dit zittend te doen met je vingers. De kans bestaat dat je dan de broekrand net enkele centimeters hoger hebt zitten zodat je die makkelijker omhoog kan trekken. OK nu genoeg over deze activiteit, want het aantrekken van de schoenen wordt net zo’n gedoe of nog iets lastiger dan hierboven beschreven.

En dan moet de werkdag nog beginnen. Daar valt niet zoveel over te vertellen, want het gaat allemaal nog wat gemakkelijker dan vorige week. Dineke en ik zijn op elkaar ingewerkt. Af en toe is er een herhalingsconsult voor mij gepland waarvan ik weet of denk dat ik geen lichamelijk onderzoek hoef uit te voeren terwijl Dineke een ROC keuring uitvoert. Rond 17.00u zet Dineke me bij het station van Amersfoort Schothorst af zodat ik daar op de trein kan stappen linea recta naar station Bilthoven, althans dat is de bedoeling. In Bilthoven zal ik dan Wim Nieuwenhuijse bellen om me nog naar huis (1 km) te vervoeren. Aangekomen via de lift op het perron op Schothorst, blijkt er voorlopig geen stoptrein met bestemming Bilthoven te komen. Dus neem ik de intercity naar Den Haag en stap vervolgens uit in Amersfoort Centraal. Daar wacht me een horrorscenario: het hele perron staat vol met mensen waarvan ik me niet lang hoef af te vragen waar ze heen moeten. Ik loop met 2 krukken naar de trappen omdat ik vermoed dat ik op een ander perron moet vertrekken. Maar nee hoor: de trein naar Utrecht vertrekt vanaf het tegenoverliggende perron waar ook de mensenmassa staat te wachten Ik durf me niet in het gedrang te begeven maar over 5 minuten komt de trein aan. En als het dan zover is twijfel of ik in wil stappen of nog wacht, maar de vraag is waarop. Ik besluit toch aan te schuiven bij de 20-30 mensen die al op het balkon staan. Gelukkig kan ik nog een pilaar waar een deur aan vastzit vastpakken net voor de deuren sluiten en ik hoop maar dat ik het komende half uur kan steunen op mijn rechter been en hangend aan mijn rechter arm. Den Dolder is nog een stopstation waarvan ik hoop dat er niemand de trein uit hoeft en als dat wel zo is dan achter me langs en niet tussen de pilaar en mij in. De rit is een beproeving, mijn rechter been verzuurt maar ik weet het vol te houden en in Bilthoven zijn de mensen wel zo vriendelijk me door te laten naar buiten. Godzijdank weet ik het perron te bereiken en begint de tocht naar buiten. Ik stuur Wim een app bericht of hij me op wil halen vanaf het station. Hij zal me zo ophalen vanaf  de bushalte. Trappen die me normaal gesproken geen moeite kosten, doen dat me nu wel door het gehannes vooraf in de trein. Al snel komt Wim langs om me naar huis te rijden.

Vrijdag 03-04-2015

Het is de ochtend van de 2-wekelijkse controle en ik verwacht Lia die me naar Annatommie Utrecht West zal rijden. Het is 9.45u en ik word wakker terwijl ik het gevoel heb nog van alles te moeten. Dat is ook zo, want de tas moet nog ingepakt voor een weekend Texel. Na mijn tanden gepoetst te hebben, me geschoren en gewassen te hebben, weet ik zo goed en kwaad het gaat nog even de toilettas, enkele leesboeken in te pakken. Dit gaat allemaal op de schuif en gooiwijze. Vervolgens eet ik wat kwark en drink koffie en even later belt Lia aan. We ruimen alles in inclusief rolstoel en laptop. De handigheid om achterwaarts met gestrekt been in 1 beweging de auto in te schuiven wordt steeds groter. Volledig volgens plan arriveren we 5 voor 12 bij Annatommie aan de Janssoniuslaan. Daar pikken we een invalideparkeerplaats in en ik probeer zo symmetrisch mogelijk naar binnen te wanedelen, iets wat me de afgelopen weken nog niet gelukt is maar wat nu voor het oog van de specialist dan ineens maar moet gebeuren. Bij de balie aangekomen zit een uitzendkracht die verrast is en me vertelt dat het vreemd is dat ik er een afspraak heb, maar dat het zeker goed gaat komen. Duidelijk aangeleerd om geen paniek te faciliteren. Ik raak ook niet direct in blinde paniek, maar ze kan mijn afspraak niet terugvinden. Ik zeg dat ik bij Bas Heere een afspraak heb waarop zij zegt dat het dan goed gaat komen want ze heeft hem die ochtend gezien. Nu weet ik niets van de buitenechtelijke uitspattingen van deze griet en ik voel letterlijk en figuurlijk nattigheid omtrent deze balie en afspraak. Maar ze verzekert me dat het goed komt en Lia en ik worden naar een verdieping hoger verwezen. Daar aangekomen weet de secretaresse te melden dat ik verwacht werd in Amersfoort en met een schok realiseer ik me dat Bas Heere dat ook nog gezegd heeft. Het afsprakenkaartje is immobiel als ik ben ergens verdwaald geraakt in mijn huis en ik schaam me diep. Mijn excuses weet ik uit te brengen, we kunnen nu rijden maar naeven overleg van de secretaresse met locatie Amersfoort hebben ze daar al een noodplan ontvouwd, mogelijk dat ze dit al van mij als chaoot verwacht hadden. Anderson , wel aanwezig op locatie Utrecht, zal de wond bekijken en de gipsverbandmeester gaat onderweg naar Utrecht om me ter plekke een cast aan te meten. Nou de wond ziet er volgens Anderson prima uit, ik krijg nog een keer te horen dat het een zwaar letsel is waarvoor je veel tijd moet nemen. Bovendien begrijp ik dat er een interne tape aangebracht is die de knieschijf naar het scheenbeen brengt in plaats van de eerder genoemde Mc Laughlincerclage. Deze zal in principe niet verwijderd hoeven worden tenzij deze gaat storen. Nou, we wachten dan maar af. Dan is het even wachten op de gipsverbandmeester die al snel met een overmaatse sporttas binnen komt wandelen. Ik bied mijn verontschuldigingen aan maar de man wil er niets van weten;  dit was zijn laatste afspraak in Amersfoort en hij is ZZPer en kan zo door naar huis. Eerst worden de nietjes verwijderd en daar ben ik gewoon een mietje in, ik geef het ruiterlijk toe. Ik kijk niet toe terwijl ik het aantal prikkende sensaties tel tot ze er alle 24 uit zijn. Ik krijg een tubigrip rond het been om het vocht nog een beetje uit de knie te drijven. En vervolgens begint het aanleggen van de cast met de nodige aanleg van zachte randjes en klitteband en vervolgens het openknippen van de hard geworden cast zodat deze afneembaar wordt. Lia zit intussen te wachten in de wachtkamer, en vervolgens krijg ik nog wat supplementen mee aan klitteband- en softstrips voor de randen en tubigrip. Voordat we vertrekken krijg ik nog een telefoonnummer van de gipsverbandmeester voor het geval dat er wat mankeert aan de cast, deze te los komt te zitten of klitteband loslaat. Dan kunnen we weg. Eindelijk. In hoog tempo rijden we naar Texel, waarbij ik achterin geladen ben verscholen achter een opgevouwen rolstoel. 1 remactie van Lia en mijn gezicht is in partjes verdeeld door de spaken van de wielen van de rolstoel maar dat mag allemaal de pret niet drukken. Aangekomen in Den Helder is het nog een strategisch hoogstandje om de boot van 16.30u te halen. Maar ja, dat soort hoogstandjes is mij wel toevertrouwd. Ik loods Lia met googlemaps langs de zwaarste files die al staan te wachten buiten Den Helder voor de boot. Lia weet nog, vanuit de gedachte dat ze nog wel even door groen kon, op 100% vrouwelijke wijze de auto precies achteraan de rij op een kruispunt te zetten waardoor het verkeer vanuit 3 richtingen tegelijkertijd belemmerd wordt. Voorlopig lijkt het erop dat we tot 16.30u hier vast zullen staan in de file met toeterende boze automobilisten die wel groen hebben maar door het rijgedrag van Lia niet door kunnen. Met mij achterin als kop van jut. Vervolgens moeten we tickets kopen en 16.27u kunnen we op wijdse armgebaren van een vriendelijke vrouw met de auto de boot opracen. Na een opnieuw vrij vrouwelijke parkeeractie waarbij het geluid van staal op staal van schip en Saab mij de mogelijkheid niet alleen ontneemt om via het linker achterportier de auto te verlaten maar überhaupt via links dit vehikel te verlaten, dus moet ik met het hoofd vooruit aan de rechter zijde de auto zien te verlaten en proberen vanuit plankpositie hoofd en handen buiten de auto, handen op de grond met de benen nog op de achterbank en dan vervolgens het rechter been te buigen op het meest geschikte moment en te steunen en vervolgens het linker gegipste been onvoorbereid zo passief mogelijk te laten vallen. Met de krukken de trappen van de boot op gaat eigenlijk best gemakkelijk, sneller ook dan sommige zonder krukken valt ook al snel op. De bootoversteek gaat vlot en op Texel gaat alles voorspoedig. We zitten even verkeerd door Oudeschild in te rijden maar vervolgens rijden we toch in 1 streep op aanwijzingen weliswaar van Paul Kommeren naar het vakantiepark. Een huisje voor 6 personen, nummer 162, tussen een ware fazantenplaag. Huisje voor 6 klinkt ok, maar dit betekent ook dat er 6 stuks bestek zijn en 6 bedden en 6 stoelen maar nauwelijks plaats voor 4 mensen. Na de gebruikelijke fraxiparine te spuiten en ontstekingsremmers kan ik gaan eten wat mij betreft, tv kijken, boekje lezen, terwijl anderen gaan trainen.