10. mei, 2015

01-05 t/m 09-05: uit het gips, van olifantepoot tot 1 kruk

Vrijdag 01-05

Om te beginnen begon het met een vlotte afhandeling door de orthopeed bij Annatommie in Amersfoort op vrijdag 1 mei. Een half uur eerder dan de geplande 9.00u werd ik net het toilet uitkruipend per onmiddellijk de kamer binnen getrokken. Hij stond me al op de gang op te wachten. Kort doorsprekend wat wel en niet mag, installeer ik me op de onderzoeksbank. Hij verzekert me dat de interne fixatieband welke de onderzijde van de knieschijf met de bovenzijde van het scheenbeen verbindt de knieschijf voldoende naar beneden zal trekken en dat training van de buiging nu van belang is. Ik hoef me geen zorgen te maken dat de hechtingen naar de knieschijf al te snel uitbreken. Als de interne fixatieband de buiging van de knie teveel zou gaan belemmeren wordt deze in een later stadium losgeknipt en dit betreft een routine-ingreep en moet niet als complicatie gezien worden. Dat zal ik dan ook zeker niet gaan doen. Nadat ik de gipskoker zelf verwijderd heb, zegt hij nog net niet “sta op en loop” maar het lijkt er verdacht veel op. “Laat maar eens zien hoever hij buigt”. Hier heb ik dus als 6 weken tegenop gezien. Terwijl de adem in mijn keel stokt. En het zo zorgvuldig met fraxiparine ontstolde bloed toch begint te stollen te beginnen ergens in de hartkamers, ondersteun ik met mijn andere been het linker been en laat voorzichtig de knie wat buigen, hetgeen een enorm gevoel van spanning aan de voorzijde en onderzijde van de knieschijf geeft. Het gemiddelde tussen bindweefselstijfheid van het weefsel rond de knieschijf en de patellapees en kunststofstijfheid van de fixatietape. Dit moet geleidelijk uitgebreid worden en pricipe zou 80 graden al bereikt kunnen worden want zover was mijn knie direct postoperatief al gebogen, terwijl ik nog buiten bewustzijn was. Verder is het van belang de belasting van 20% naar 100% geleidelijk uit te breiden en dus met krukken nog 6 weken te lopen.

Nou goed, ik kwam dus zojuist tot 20 graden en ik moet nog even aan niet veel meer denken. Er wordt een afspraak gemaakt voor over 6 weken, en de orthopeed schrijft een verslag voor de fysiotherapeut. En dan op weg met de gipskoker als relikwie van de vorige fase (fase 3) naar SMA Midden Nederland 2 deuren verder. Daar ga ik dit ding achterlaten voor benarde momenten waarin ik meer steun wil dan mijn onzichtbare interne isolatiebandmateriaal…

Na 3 koffie en een laatste fotosessie staand van beide benen door Guido voor ons eigen archief (zie bijgevoegde staande foto). De flessehalskuit links doet me denken aan een neurologische aandoening: hereditaire sensorimotorische neuropathie type I. Alleen de buitenste kop van de gastrocnemius lijkt nog enigszins aanwezig , verder is de deuk ter hoogte van de aanhechtingslijn (linea aspera= “scherpe lijn”) van de vastus lateralis van de quadriceps op het femur (bovenbeen) opmerkelijk, naast natuurlijk de bijna geheel afwezige quadriceps.

Dan vertrek ik om de trein van half elf te halen richting Utrecht. Vandaar zal ik vertrekken voor een weekendje Leuven met de trein via Rotterdam en Brussel Noord. In de trein is het nog wat voorzichtig uitkijken waar ik mijn voet neerzet. Het blijkt toch nogal lastig in een volle trein, mensen weten niet dat tegen een voet aanstoten een precaire aangelegenheid kan zijn. De overstap is lastiger dan ik dacht. De roltrap af is een probleem, ik durf ineens niet meer. Eerder zat er een gipskoker om mijn been en stortte ik me met ware doodsverachting op de roltrap naar beneden met de gedachte “ik kan hoogstens mijn nek breken maar mijn knie zit in ieder geval in het gips”. Nu zit er niets rond mijn been behalve de tubigrip en ik durf niet meer. Vanaf Rotterdam is het in de trein makkelijker; het is namelijk rustiger in deze trein. Aangekomen in Leuven probeer ik eerst mijn weekendretour om te zetten in een enkeltje op maandag hetgeen echter niet zo maar blijkt te kunnen. Daarna een taxi naar het IBIS hotel dat gewoon om de hoek blijkt te zijn dus daarvoor hoeven we geen taxi te nemen. Het voorstel is een taxi te nemen naar het centrum met als doel een lekker Belgisch biertje te nemen alvorens te gaan eten, en het liefst in de buurt van de grote markt. Dat lukt ook perfect want we worden afgezet voor de ”fiere Margriet”, waarbij Herman aan de taxichauffeur, die ons meldde ons bij deze tent af te willen zetten, wel 4x gevraagd heeft waarom het de “vierde Margriet” heette en wat er met Margriet nummer 1 t/m 3 gebeurd was. Die vraag kon de pedaalemmer in. Met Herman komen er dan wel weer 30 vragen terug. Na een portie “boulettes” (bal gehakt) in schijfjes met 2 sauzen, gaan we verkassen naar de grote Markt en maken nog een rondje via de oude Markt. Het zijn nogal veel kinderkopjes/kasseien, waarop het zolang het droog is nog best goed met krukken te lopen is. Na lekker gegeten en gedronken te hebben, nemen we weer een taxi terug naar het hotel. Voor het slapen gaan besluit ik de tubigrip af te doen en maar eens zonder dit ding het weekend in te gaan. Wat voor catastrofale gevolgen dit zal blijken te hebben, zal later blijken.   

Zaterdag 02-05

De day after de verwijdering van het gips. Ik draai voorzichtig uit mijn bed en ondersteun het been onder de kuit nog altijd met mijn rechter voet, want echt goed strekken tegen de zwaartekracht lukt nog zeker niet. Ik laat voorzichtig de kuit zakken en tot mijn verbazing kom ik al tot 45-50 graden. Dat biedt perspectief!! Met veel zin in een nieuwe dag Leuven strompel ik richting wasbak voor het tafereel  van opstaan inclusief tanden poetsen, douchen dat ik nu voor het eerst staande doe. Weliswaar op het rechter been steunend, maar dit is al vooruitgang. Ontbijten is een kwestie van met krukken spullen opladen met een dienblad langs de balie voortschuivend en als dat klaar is, vragend Bram aankijken. En dan helpt hij wel met het dienblad op tafel te zetten. Vervolgens gaan we een rondje stad doen al wandelend. Even een boekenzaak in waar ik voor zowel Herman als Bram ter gelegenheid van de verjaardagen een boek cadeau doe en in ruil van Bram weer een boek terugkrijg. Wat kies ik dan?

Het standaard gegrasduin in de actualiteit van de dag in welk land dan ook in het Midden Oosten van journalisten in welke krant dan ook ben ik eigenlijk wel een beetje zat. Ik heb genoeg van wat dik aangezette beelden van leuzen-roepende mensen op een zogenaamd volgestroomd Tahrirplein in Egypte of ander plein in Tunesië en Libië om daarmee wijs gemaakt te worden dat er nu werkelijk wat gaat veranderen en we te maken hebben met een revolutie. Ik krijg altijd de indruk dat het plein nog helemaal in rep en roer gezet moet worden 2 minuten voor de fotoshoot/filmbeelden gemaakt worden. Nu wil ik wel eens een wat meer omvattend verhaal horen over de geschiedenis van het Midden Oosten met de economische belangen en geopolitieke verhoudingen die er aanwezig zijn en waren, geschreven door mensen die er een beetje voor doorgeleerd hebben. Bijvoorbeeld: “A Political Economy of the Middle East (Cammett, Diwan, Richards, Waterbury).”

Het vervolg is een terras op het Ladeuzeplein vanwaar Herman en Bram nog door willen wandelen, maar ik wel een beetje toe ben aan rust voor het been en wat lezen. Dit is een vakantieformat dat we wel vaker toepassen: halverwege scheiden onze wegen en we spreken voor 4 uur later af om ergens te gaan eten. Nu dus ook. Ik vermaak me prima met het boek en in no time is het 19.00u, het tijdstip om wat te gaan eten. Voor de terugweg nemen we een taxi, waarvan de chauffeur een rustig en wat minder schreeuwerig type blijkt dan we een dag eerder getroffen hebben. Hij legt ons uit dat echt Leuvens lastig te volgen is. Hij komt ook met een typische uitspraak in het Lèèèvens: “ In Lèèèven, an de stoese, daor is ammesoese, behalve mee Poesen, want dan is er gin ammesoese.” Dit moet ook met een zeker staccato uitgesproken worden om zijn kracht niet te verliezen. De letterlijke betekenis: In Leuven, bij het station is er amusement, behalve met Pasen, want dan is er geen amusement.

Nou, een goed moment om een afzakkertje te nemen in de hotellobby. En vervolgens het bed op te zoeken.

Zondag 03-05

De knie kan duidelijk verder buigen deze ochtend, de 65 graden wordt gehaald door mij. Deze ochtend willen we met de taxi afgezet worden bij het Norbertijnenklooster vlakbij de Parkweg. Dit betekent dat we al snel enkele kilometers van het stadscentrum verwijderd zitten. Een mooie binnenplaats met kasseien en poorten, fortificaties en boomgaard en vijver completeren de prachtige aanblik van de abdij. Na wat rondwandelen besluit ik dat het toch genoeg is voor mijn been en ga ik in het peperdure belendende restaurant zitten. De exclusieve ligging en het gebrek aan concurrentie drijven de prijs flink op. Herman en Bram sluiten aan en na een kop koffie willen zij nog het abdijmuseum in, terwijl ik eigenlijk wil blijven zitten, maar alles is al gereserveerd dus ik word vriendelijk verzocht buiten te gaan zitten, waar het net begonnen is te regenen. Dus besluit ik vast het abdijterrein af te lopen en buiten de abdij een restaurantje te zoeken in afwachting van Herman en Bram. Maar dat blijkt nog niet zo eenvoudig. Sterker nog, het is onmogelijk; de abdij blijkt aan een gewone provinciale weg te liggen en ik vraag aan een grote zwarte man waar ik heen moet als ik in het centrum uit wil komen. Hij kijkt me een beetje ongelovig aan dat ik met krukken dat wil gaan doen maar zegt dan alsmaar de weg volgen. Dus daar begin in dan aan en na zo’n 2 km begin ik al aardig te vlotten. Ik steun nog steeds niet op het linker been en ik durf dat ook niet zo goed. Het begint me namelijk op te vallen dat mijn linker voet flink opgezet is evenals het onderbeen. Het been lijk minder bij me te passen dan tevoren. Na weer een kilometer check ik even mijn telefoon want ik denk hem af te horen gaan. Behalve dat mijn been minder bij me lijkt te passen geldt dat ook voor mijn oren, of het geluid van de telefoon in mijn broekzak wordt gedempt door het vocht in mijn bovenbeen. Ik neem op en ben te laat. Er is een voicemail ingesproken: Herman of ik wil terugbellen. 400m verder, ik ben bijna terug op het Ladeuzeplein, belt Herman opnieuw en probeer ik af te spreken in het centrum “ergens”. We houden het even vaag en ik zeg dat ik wel laat weten waar ik zit. Zo gezegd zo gedaan, vanaf de grote markt stuur ik een SMS, gezeten op een terras tegenover het stadhuis, half in de regen en half onder een parasol, schoenen uit, linker voet op een bankje in de regen. Ik besluit wat te eten en vervolgens ga ik naar “The Capital”, het Belgisch biercafe , met meer dan 2000 bieren op fles en van de tap. Ik houd het bij 1 biertje en na een uur daar gezeten en gelezen te hebben, zie ik plots de karakteristieke wandelstijl van Bram aan de verre overkant van het plien gevolgd door het wijdbeense ijzingwekkend langzame wandelen van Herman. Ik heb al per SMS laten weten dat ik naar “The Capital” verhuisd ben. Het lijkt erop dat ze het niet kunnen vonden en ze lijken de grote markt weer te verlaten. Toch staan ze 5 minuten later plots voor mijn neus. Nog even geen biertje voor hen: Bram wil nog een museum in, Herman wil ook mee het museum in en ook nog gaan hardlopen. Dat is normaal gesproken iets waar ik nog wat fanatieker in ben dan Herman. Ik besluit nog een andere tent te bezoeken: dat wordt “de rector” op de oude markt. Bram sluit daar het eerst aan en later volgt Herman. Het eten is er ook heerlijk en vervolgens gaan we weer richting hotel met een taxi. Het is inmiddels beginnen te regenen waardoor mijn linker kruk af en toe wegglijdt en ik plots volledig steun op mijn linker been hetgeen niet erg prettig voelt. Binnen 15 minuten zijn we godzijdank in het hotel. Zo snel mogelijk op bed liggen hoewel ik eigenlijk ter feestelijk afscheid van Herman en Bram nog graag een biertje gedronken had. Ik moet maandagmiddag weer werken in Amersfoort, maar Bram en Herman kunnen nog uitslapen. Toch besluit Bram bij me aan te sluiten en al eerder richting Utrecht te reizen, terwijl Herman zal blijven liggen.

Ma 04-05

De volgende ochtend blijkt mijn rechter knie, onderbeen en voet zover gezwollen te zijn dat ik bijna mijn schoen niet aankrijg. De knie kan ik nauwelijks meer buigen en de 65 graden van gisteren zijn nu bijna niet te geloven. Ik maak me zorgen. Het eerste wat ik doe is de tubigrip aan, en vervolgens de broek en schoenen aan. Het been voelt alsof het er niet bij hoort.  Bram staat ook op en we gaan ontbijten, uitchecken doet Bram voor me en we vertrekken. Het station is naast de deur, dus binnen 5 minuten zijn we op het perron van vertrek. De treinreis is vermoeiend voor me, ik voel me niet lekker, hondsmoe en ik maak me zorgen. Overleg met Judith want die komt vanavond langs om naar de film te gaan. Ik moet eerst ’s middags 13.00u werken tot 18.00u en dan naar Bilthoven. Judith vraagt mijn grootste kuitomvang en binnenbeenlengte op te meten met de centimeter die ze eerder heeft zien liggen bij ons op SMA. Ze kijkt voor een TED kous en ik denk dat dat ook de beste oplossing is want de tubigrip brengt sowieso geen verbetering, en hoog leggen alleen gaat het ook niet doen. Na aankomst op Utrecht CS eerst gecheckt of ik geld terug kan krijgen van de NS voor het gedeeltelijk gebruik van het retourticket en de extra aanschaf van een enkeltje op station Leuven. Vervolgens de eerste mogelijkheid aangegrepen om naar Amersfoort Schothorst door te reizen. Daar aangekomen nog 1x 800m met krukken naar het SMA. Daar aangekomen schrikken ook Christine en Dineke van de enorme zwelling van de voet, enkel onderbeen en knie. Ik meet de kuitomvang en de binnenbeenlengte provisorisch op en app ze naar Judith. Na afloop van het spreekuur rijdt Dineke me naar het station en dat scheelt een hoop. Ik voel me doodop. De spanning in de kuit loopt op en het is dat ik snap dat het van het vocht komt en dat het niet met een trombosebeen vooralsnog van doen heeft, maar toch. Het is een kwestie van tijd voordat er met zulke stasis van vocht in het been een trombosebeen ontstaat en gelukkig heb ik mijn laatste fraxiparinespuitje vanavond nog te zetten. Ik heb wel wat afgesproken met Judith bij/in de buurt van het station, maar ik krijg de indruk dat ze er nog lang niet kan zijn omdat ze ook nog boodschappen voor me ging doen. Bij de rotonde waar ze vorige keer stond, staat ze nu echter ook en ze had al boodschappen gedaan in Bilthoven. We gaan dus direct naar mij thuis waar ik direct mijn voet demonstratief op de keukentafel leg ten eerste om hem te laten zien en ten tweede om hem goed hoog te houden. Judith schrikt ook nogal van de zwelling, en stelt voor dat ik voor de TED kous aangaat het been eerst was. Ik ben ervoor zo snel mogelijk die kous aan te doen. Het compromis is dat Judith eerst  een doornatte handdoek met sopje aangeeft en ik voorzichtig mijn been schoon dep en daarbij wat korstjes voorzichtig probeer te verwijderen. “Niet pulken” is het antwoord van Judith, en wanneer ik klaar ben, neemt ze de handdoek over, spoelt hem even schoon en vraagt nog extra of de voet op de hoek van de tafel goed stevig ligt. “Zo, dan gaan we het been echt wassen.” En ze begint vervolgens mijn been onder handen te nemen, boenend en schrobbend waarbij de laatste korsten in het rond vliegen. Ik begin maar niet meer over “niet pulken”. Vervolgens probeer ik de kous aan te trekken hetgeen wonderwel gaat. Dan maar snel richting bioscoop Louis Hartloopercomplex voor de film “La famille Belier”. Ik word door Judith voor de deur afgezet waarna zij op zoek moet naar een parkeerplaats in de buurt. Ik haal de kaartjes en zoek een plek om nog even een wijntje zo meteen te drinken met Judith. We hebben toch nog een half uurtje. Zo’n tien minuten later komt Judith binnen en kunnen we nog even een Argentijns wijntje nemen waarna we zaal 1 opzoeken. Judith heeft voor me een stoel met kussen meegenomen zodat ik mijn been goed hoog kan leggen. Dat zit even later prima  en ik begin na een uur te merken dat de kous en het hoog leggen zijn werk aan het doen is. Het been lijkt meer bij me te passen. De film is doorspekt met Franse chansons, prachtig voor een francofiel als mij. Na afloop van deze feelgood movie nog even een afzakkertje en in het Hartlooper en vervolgens naar Bilthoven waar ik instort van vermoeidheid en vrijwel direct op de bank in slaap val. Nadat Judith vertrokken is leg ik nog wat kussens op elkaar in bed en ik laat de kous aan en leg het onderbeen goed hoog.

Dinsdag 05-05

Bevrijdingsdag. Zo zou ik het knie-technisch ook wel een beetje willen noemen. De volgende ochtend is het been al de helft dunner, hoewel ik nog niet erg veel durf te steunen op het linker been. Ik moet pissen als een reiger en de opbrengst betreft inderdaad ook forse hoeveelheden ongeconcentreerd vocht. Veel van het vocht in het been is in de circulatie terechtgekomen en inmiddels via de nieren uitgescheiden in de blaas. In de loop van de ochtend is het krampende gespannen gevoel van de uit duidelijk naar de hamstring gemigreerd en ik zie aan de indruk van de TED kous hoog op eht bovenbeen dat er daar nog veel vocht in het weefsel zit. Dat is een goed teken. Ik krijg vroeg in de middag erg gezellig bezoek van Peter, Inge, Arjen en Leon met een overheerlijke lunch met broodjes Bockwurst. Na het vertrek komt Sander langs, met goede gesprekken op het balkon en vervolgens een voortzetting bij het Vuursche Bos in Lage Vuursche, alwaar 3 pannekoekenrestaurants elkaar tot dusverre nog net niet kapot concurreren.  Bij het Vuursche bos hebben ze zowel een pannekoek “het Vuursche Bos” als “de Vuursche Boer”, de laatste genoemd naar het pannekoekenrestaurant pal tegenover het “Vuursche Bos”. Iets teveel koffie door de dag heen bezorgt me een misselijk gevoel maar dat kan de pret niet drukken. Wederom doodop bij thuiskomst en deze keer vroeg onder de dekens na de kous uitgetrokken te hebben.

Woensdag 06-05

Vanochtend ziet het been er ongelooflijk dun uit, en ik trek voorlopig de TED kous iedere dag aan. Het been gaat ook vandaag zoveel als mogelijk hoog. Het gespannen gevoel in de hamstring is nu ook zo goed als verdwenen. In de avond word ik opgehaald door Bart Luik om nog even gezellig bij the family in het Badhuis wat te eten en te drinken. Leuk om Bibian, Janna en Auke weer te zien. En zij zijn ook meegekomen om me op te halen en mijn huis een keer te zien. “The Usual Suspects” met Bart zitten te kijken maar vanaf 22.15 met moeite mijn ogen open kunnen houden. Het lichaam raakt toch ontzettend vermoeid om van het vochtoverschot af te raken, de circulatie heeft overuren lopen draaien.

Donderdag 07-05

Voor het eerst durf ik de kniebuiging weer eens te checken en deze is eindelijk weer vergelijkbaar en zelfs iets beter dan afgelopen zondag. 70 graden is het resultaat zo in de ochtend. Op tijd naar het werk want er staan wat afspraken ook gepland naast het reguliere spreekuur. Bij het trap oplopen besluit ik nu het slechte been niet naast het goed been te zetten maar gewoon een trede hoger waarbij de krukken ook eerst de trede hoger gezet worden. Ik moet hierbij een lichte circumductie beweging maken, hetgeen wil zeggen dat het been een beetje buitenom gezwaaid wordt om een trede hoger te bereiken. Bij het trap aflopen op station Schothorst neem ik per ongeluk op dezelfde manier een trede per been waardoor het slechte been noodgedwongen net verder gebogen wordt dan nog mogelijk is hetgeen een felle pijnscheut aan de binnenzijde van de knie geeft. Bij aankomst in het SMA valt het Christine en Dineke op hoeveel dunner het been is en het verschil met maandag is enorm. Ik kan ook veel en veel beter steunen op het linker been. Het lukt me zelfs voor het eerst om op 1 kruk te steunen. Toch ben ik er nog erg voorzichtig mee. Ook is de binnenzijde van de knie bij aanraking nog wat gevoelig door de trap af actie van vanochtend. In de middag heb ik nog een afspraak met Willem van de Worp (afdeling topsport van de Atletiekunie) en Petra Groenenboom (sportarts bij de Atletiekunie) over begeleiding van het Nederlandse team bij de EJK atletiek. Ik heb hier erg veel zin in en dit gaat plaatsvinden van 16-19 juli in Eskilstuna in Zweden.

Voor het slapen probeer ik eens een oefeningenprogramma uit gebaseerd op Janda rekoefeningen. Dit houdt in dat je voor iedere reksessie van minimaal 15 sec dezelfde spiergroep samentrekt. In mijn geval kies ik voor het been strekken in de lucht en dat 30 sec vasthouden waarna ik de knie rustig zover buig als net niet meer prettig voelt en die buiging houd ik 1 minuut aan, waarna ik deze cyclus 4x herhaal. Ik kom uiteindelijk tot zo’n 65 graden vergelijkbaar met zondagochtend.

Vrijdag 08-05

Vanochtend probeer ik hetzelfde ritueel van gisteravond en het valt wat tegen hoever ik kom met buigen van de knie. Ik heb wel mezelf voorgenomen om deze oefeningen zowel in de ochtend bij het opstaan als in de avond voor het slapen gaan te doen omdat dat ook het moment is dat de Ted kous uit is. Met Ted kous aan is het lastiger de knie goed te buigen dus vandaar dat ik deze oefeningen voor het slapen en direct na het opstaan wil doen. Op het werk besluit ik op 1 kruk te steunen op enkele momenten. Plotseling lijk ik genoeg spierkracht hiervoor te hebben. Tien voor half zeven loopt de werkdag ten einde en loop ik richting station waarbij ik goed probeer af te wikkelen en de trap weer 1 trede per been op probeer te lopen zonder problemen.

Zaterdag 09-05

Het ochtend oefeningenritueel levert inmiddels 80 graden buiging op. Voor het eerst sinds 16-03 dit jaar probeer ik weer staand in bad te douchen. Het blijft een hachelijke onderneming, maar ik kruip behoedzaam zittend op de badrand met het goede been in de badkuip en het slechte ernaast op een mat in het bad en richt me op , sluit het badgordijn en begin gewoon. Ik maak me iets meer zorgen over de gladde bodem maar ik red het zonder kleerscheuren. Het uit bad klauteren vereist iets meer omzichtigheid en de tussenliggende actie van op de badrand zitten steunend op beide badranden met de armen is onontkoombaar, tenzij ik een ongeoorloofd hoog risico ga lopen. Maar waarom zou ik een ongeoorloofd hoog risico willen lopen? Ik besluit vervolgens naar winkelcentrum Overvecht te gaan om boodschappen te doen vanwege het feit dat ik dan even buiten kom en ook meer moet wandelen en ik probeer dat op 1 kruk te doen. De trein in en de trein uit vraagt al wat meer vaardigheid en ik merk wel wat meer vermoeidheid als ik in het winkelcentrum aangekomen ben. Voordeel is wel dat ik er met Marc Boes afgesproken heb die me na afloop naar huis zal brengen met zijn auto. We doen even afzonderlijk onze boodschappen en rijden dan naar Bilthoven. We brengen een paar uur met een paar koppen thee respectievelijk koffie door op het balkon. Het is weer een leuke dag met veel visite. Gerrieke belt een kwartier na vertrek van Marc op dat ze een weekend over is uit Tsjechië waar ze een camping aan het pachten is met een vriendin van haar. En dat ze mijn straatnaam en huisnummer wil weten omdat ze in de buurt is en weer eens niet kan vinden waar ik ook alweer woon. Ze is pas een keer of6 langs geweest maar goed. Haar vriend Lars zit zijn afstudeerscriptie af te maken in de Universiteitsbibliotheek Utrecht. Ze heeft een fles wijn en chocolade voor me meegenomen. We kletsen wat bij en even later schuiven Leon en Marijn aan die zojuist getraind hebben in het Panbos, en met wie ik gepland had afgesproken dat ze even koffie bij me zouden doen. Even wat trainingsverhalen aanhoren en een show van mijn kant wat er al lukt met krukken en zelfs ook voorzichtige stapjes zonder krukken. Helaas kan ik niet mee met het bezoek naar de Tsjechische camping van Gerrieke want dat valt net in de week van het EJK atletiek, wat ook gen straf is. Als Gerrieke en Marijn vertrokken zijn, ga ik snel wat koken voor Leon en mij. Dat doen we onder het genot van een Belgisch biertje. Ik begin er plezier in te krijgen dat ik veel en veel mobieler ben en meer kan doen zo met 1 kruk.