21. mei, 2015

10-05 t/m 21-05: Van 1 kruk naar geen kruk en op de fiets!

 

Zondag 10-05

 

Omdat ik weer wat spiercontouren begin te herkennen in bovenbeen en kuiten besluit ik vandaag het weer eens zonder TED kous te proberen. Vannacht heb ik de ophogende kussens onder het onderbeen ook eens weg gelaten. Het been is desondanks even dun gebleven.  De ochtend breng ik lezend op de bank, en piano spelend door. Ergens in de middag komen Rik en Ilonka me ophalen uit mijn hol om ergens een drankje te doen. De vorige keer ging dat nog met 2 krukken en de terugkeer naar de auto in kennelijke staat is toen prima gegaan zo in retrospectie maar volgens Ilonka had dat ook zo maar anders kunnen lopen. Ik wist nog niet dat je ook zonder kleer- en patellapeesscheuren kunt zwalken met 2 krukken maar het kan, kan ik jullie verzekeren. Nu ga ik op 1 kruk mee, en de verbetering is opvallend voor Rik en Ilonka, althans op de heenweg..  Bij het Louis Hartloopercomplex doen we een drankje op het terras waar even later een vrouw vraagt of ze aan mag schuiven. We hebben daar geen bezwaar tegen en terwijl ze aan het lezen is, is het voor Rik volkomen duidelijk dat ik wel enige interesse in haar heb. Er volgen enige koppelingsacties van Rik en Ilonka waardoor de kans van slagen om met haar in een fatsoenlijk gesprek te komen en elkaar te leren kennen volledig vervliegt. Eeuwig zonde. Dichtbundels van Slauerhoff las ze en ze ging op vakantie naar Nieuw-Zeeland, maar goed dat doet er allemaal niet meer toe. We doen een drankje, eten er en aan het begin van de avond krijg ik een bericht via de Phoenix Mila app groep van Peter Spannring of hij me zal komen halen voor een drankje vanavond in De Poort, waar ik dus op dat moment 100m vandaar zit. Ik laat weten dat me dat ook wel uitkomt, want dan hoeven Rik en Ilonka me niet weg te brengen. Na afloop van het eten en de koffie sluit het drankje bij De Poort naadloos aan en ik neem afscheid van Rik en Ilonka. Een volgende keer kan ik mogelijk al zelfstandig met de auto komen hetgeen nu juridisch eerste 12 weken na operatie niet handig en derhalve onverstandig is. Met 1 kruk lopen is voor de aanwezige groep waarvan een groot deel me eerder in de week gezien heeft al een grote vooruitgang. Na afloop word ik door Peter en Inge thuisgebracht, er is nog behoorlijk veel clementie met mijn belastbaarheid: ik mag nog niet te ver lopen en Peter rijdt de auto min of meer voor. Bij thuiskomst doe ik mijn oefeningen en ik moet constateren dat de buiging van de knie tot 80 graden buiging beperkt blijft. Hoewel ik dus wel meer kan steunen op het been.

Maandag 11-05

De volgende ochtend heb ik pas om 12.00u een afspraak bij Michel Eskes, fysiotherapeut bij MTC in Amersfoort, dat is ongeveer een km van het SMA Midden Nederland af en 1200m lopen vanaf het station. In de ochtend besluit ik mijn oefeningenritueel niet te doen, omdat ik misschien ook nog wat moet doen bij Michel en de mobilisatie van de knieschijf beter verloopt als ik niet teveel zware dingen voor mijn bovenspieren heb gedaan. Het erheen wandelen probeer ik natuurlijker te doen dat wil zeggen met niet te hoog opgetrokken linker bekkenhelft (zie filmpje zaterdag 09-05). Dat valt echter nog niet mee en wat mogelijk nog het meest lastig is, is het buigen van de knie tijdens de loopbeweging. Bij het trap af lopen probeer ik ook met elk been een nieuwe trede te pakken waarbij ik met het rechter been nog op mijn tenen moet lopen om de linker knie niet te ver te hoeven buigen. Een kwartier voor de afgesproken tijd ben ik al op de plaats van bestemming. Michel haalt me op en is verrast dat ik al met 1 kruk loop en dat de spierspanning zowel in de bovenbeenspieren als in de kuitspieren relatief hoog ligt voor het trauma en de gipsperiode die ik achter de rug heb. De buiging in de knie is hetgene waar ik me zorgen over maak. Hij vindt die ook al redelijk; ik kom tot 90 graden, maar wel pas na massage van de bovenbeenspieren en van het litteken en het steunweefsel aan weerszijden van de knieschijf door Michel. Michel denkt dat de buiging eerder veroorzaakt wordt door het verkleven van het litteken aan de knieschijf en het steunweefsel aan weerszijden van de knieschijf na de operatie en de immobilisatie dan door de interne fixatietape aan de voorzijde van de knie. Zijn voorstel is om het litteken soepel te maken met calendulanzalf. Ik zit op de onderzoeksbank en Michel vraagt om het onderbeen ontspannen te laten hangen, het onderbeen buigt vanzelf tot 80 graden. Het devies is nu het linker been te strekken een beetje ondersteund door het rechter been tot volledige strek en vervolgens het been terug te laten komen waarbij de hamstrings actief de knie kunnen buigen tegen weerstand van het rechter been. Vervolgens nog het rechter been voor het linker onderbeen kruisen en het linker onderbeen naar achteren drukken in uiterste flexie, zover als mogelijk met spanning zonder pijn. Dit moet 11 x herhaald worden en dan nog 2 sets van 12 herhalingen. Bovendien moeten de kuitspieren ook getraind worden en dat door een tweebenige ordinaire kuitenwip 3 sets van 15 herhalingen. Na de eerste sets knie strek- en buigoefeningen masseert Michel het litteken en frictioneert het weefsel rond de knieschijf evenals de quadricepspees boven de knieschijf. Morgen zal hij me nogmaals behandelen en dan weer volgende week dinsdag. De terugweg valt al direct op dat de buiging wat soepeler verloopt tijdens het wandelen. Wat echter ook direct opvalt is dat de maximale buiging van de knie niet overeenkomt met de range in buiging van de knie tijdens het wandelen. Dat is straks bij het fietsen waarvoor een  buiging van 110 graden vereist is ook nog een punt van aandacht. Een buiging van 110 graden maximaal garandeert nog niet een soepel ronddraaien tot 110 graden..

Op dinsdag herhaalt deze behandelingssessie zich waarop op dinsdagavond de knie wat geirriteerd lijkt en er wat zwelling van het weefsel rond de knieschijf lijkt te ontstaan. Ik besluit nog eens een aantal dagen ibuprofen te slikken ter bevordering van de ontzwelling van het steunweefsel van de knieschijf en draag in de avond en in bed ook de TED kous. Ook de kuitspier is een beetje gespannen mogelijk ook van de oefeningen voor de kuiten. Ik heb deze oefeningen slechts 2x op een dag kunnen doen omdat er na 2x series enige reactie van de knie in de vorm van zwelling en warmte ontstaat.

Woensdag 13-05

Op woensdagochtend gaat het door het dragen van de TED kous en het op tijd stoppen met de oefeningen een dag eerder al duidelijk wat beter met het belasten van het been tijdens het wandelen met 1 kruk. Ik kan al wat beter steunen op het linker been en ik doe dat dan ook zoveel mogelijk. Na afloop van het spreekuur komt Judith me ophalen voor een middagje wandelen in Amelisweerd en rondom pannekoekenrestaurant Rhijnauwen. Na even flink stukje wandelen eten we een pannenkoek en vervolgens rijden we naar Utrecht hartje centrum waar we in ’t Hoogt gaan kijken naar de documentaire: “Those who feel the fire burning”. Op het net omschreven als een beschrijving van de situatie van bootvluchtelingen uit Afrika op poëtische en onconventionele wijze. Als je het me eerlijk vraagt is het gewoon een ordinaire rauwe beschrijving van hoe het eraan toegaat inclusief de uitzichtloosheid van de situatie voor de gevluchte Afrikaanse medemens of ze nu wel of niet levend aanspoelen. Ik begrijp dat deze “film” ook onderdeel is geweest van “Best of IDFA on Tour 2015”. Eigenlijk vind ik er filmtechnisch helemaal niets aan. Gewoon samenraapsel van trieste fragmenten, meer niet. Als het bedoeld is om me wakker te schudden, was dat niet nodig, ik had me het verhaal ook zo voorgesteld. Het opnemen van wat lukrake beelden ontdaan van elke romantiek of andere emotie om de waarheid geen geweld aan te doen,  betekent voor mij niet dat de “film” goed is, want dan kan elke fotograaf zijn werk on the move ook gaan inzenden en dan levert dat vast ook een “gouden kalf” op. Maar goed, prima docudrama zeg ik dan.

Donderdag 14-05

De dag erop besluit ik met Judith nog naar Amsterdam te gaan voor een bezoek aan het stedelijk museum voor een bezoek aan een tentoonstelling “de oase van Matisse”. Overall lopen we richting het museumplein al een 5 km en het weer is heerlijk. Onderweg komen we voorbij het rijksmuseum waar een rij van 100m staat om de Rembrandt tentoonstelling te bezichtigen. Na 1 uur rondgestruind te hebben bij Matisse en consorten (Van Gogh, Picasso, Van Dongen) gaan we aan de Keizersgracht nog een hapje eten lekker zittend in de zon.

Vrijdag 15-05

Nog even een dagje werken voor het weekend,  en bij de wandeling richting station merk ik dat die ene kruk een beetje i n de weg gaat zitten. Op mijn werk aangekomen heb ik vanaf 10.00u het ding ergens bij de wasbak in de kamer laten staan en loop ik eigenlijk gewoon zonder. Althans gewoon lopen betekent nog wel met een nogal stijve onderrug. Ik ben nog angstig om de heup niet extra op te trekken omdat ik bang ben wegens het niet goed buigen van de knie bij het naar voren zwaaien van het linker been met de teen over de grond te schrapen waardoor ik zou struikelen. Dus heb ik een behoorlijke SI-blokkade ontwikkeld overigens dus geheel vrijwillig. Aan het einde van de dag vergeet ik bij het verlaten van het pand zelfs mijn kruk mee te nemen. ’s Avonds loop ik nog een extra 1,5 km om wat extra te oefenen. Ik merk voor het slapen gaan dat er een beetje vocht in het onderbeen zit wegens wat meer belasting.

Zaterdag 16-05

Vandaag heb ik afgesproken om met Ruud en Lia naar “hoogte 80” te gaan, de Arnhemse variant van de parade. Hiervoor moet ik de trein nemen naar Centraal station Utrecht en vervolgens naar Arnhem. Ik besluit met enige twijfel om geen kruk mee te nemen, ondanks dat het festivalterrein gras zal zijn en mogelijk een ongelijk pollenveld. In Arnhem aan Sonsbeekzijde word ik door Ruud en Lia opgehaald met de auto. We rijden door naar hoogte 80 om vervolgens nog een 800 meter te lopen naar het festivalterrein. Het gaat allemaal nog zeker niet snel en de knie lekker buigen valt nog tegen. Op het festivalterrein is het gelukkig niet al te druk niet om het minst wegens het niet zo beste weer. We drinken er koffie en wijn en we eten nog wat en bezoeken een activiteit: “Hanne en Anke” over de oppervlakkigheid van het leven dat we aan anderen laten zien, over “gezien” willen worden en het steeds leger worden van binnen. Erg grappig maar ook best sterk gebracht. Daarna nog even bij Ruud en Lia thuis een heel erg lekkere wijn gedronken, waarna ik achter op de fiets gezeten door Ruud afgezet ben op het station. Het afstappen met het goede been eerst verliep ook zonder problemen. Bij thuiskomst ben ik vrij snel het bed ingedoken. Toch enigszins vermoeid gevoel in de linker knie.

Zondag 17-05

Vandaag doe ik het vooral rustig aan tot laat in de middag. Ik voer wel 3x mijn oefeningenschema uit en merk dat ik al tot 95 graden mijn knie kan buigen zonder heel veel forceren. Calendulanzalf in overvloed en ook ibuprofen om de zwelling van de knie te verminderen. Voor het eerst valt op dat de contour van de knie aan weerszijden iets duidelijker wordt. Leon vraagt me om een drankje te doen en ik spreek met hem 17.00u af op Neude. Op weg naar het station valt me op dat ik voor het eerst vrij ontspannen mijn knie 40 graden kan buigen waardoor ik de heup veel minder hoef op te trekken en gewoon de linker bekkenhelft in kan zetten zoals ik rechts ook doe. Ook het trap aflopen kan gepaard gaan met een vlakker neerzetten van de rechter voet. Voor mij is dit weer een belangrijke stap voorwaarts.

Maandag 18-05

De ontspanning in het onderbeen is vanochtend even wat minder dan gisteren, met als gevolg tijdens het lopen weer een versterking van het optrekken van de linker heup. Het programma op SMA Midden Nederland is niet al te lang en ik kan daardoor al redelijk vroeg in de middag naar huis zodat mijn been weer wat rust krijgt. In de middag kom ik ondanks een wat stijver gevoel toch tot 95 graden flexie bij de oefeningen. Het lukt inmiddels ook prima om alleen op het linker been te steunen gedurende 10 sec, wat wel handig is om een broek aan te trekken of sokken.

Dinsdag 19-05

Vanochtend lukt het om met wat meer ontspanning te lopen, vroeg in de middag komt Michel langs voor behandeling en hij vindt het tijd om al wat lichte squats te gaan doen 2 benig met doorstrekken van de knie ter activering van de vastus medialis. Het gaat volgens hem namelijk zo hard vooruit dat dat al mogelijk is. Het buigen van de knie lukt inmiddels richting de 100 graden, en voorzichtig wat onbelast fietsen is ook mogelijk wat hem betreft. Dus maar gelijk geprobeerd en inderdaad met 95 graden maximale flexie valt te fietsen hoewel nog erg houterig en rustig. De bedoeling is dit 3 x per dag gedurende 3-5 minuten te doen. De squatoefening kan ik eindeloos vaak doen overdag en het fietsen kan ook meermalen per dag, maar blijk ik toch maar 2x 2 minuten nog op zeer hoge zadelstand te kunnen vandaag. De knie reageert nog wel een beetje met zwelling zo aan het einde van de dag en het ibuprofenschema wordt door me voortgezet.

Woensdag 20-05

Het begint vandaag weer te vlotten, eigenlijk kan ik zonder problemen in de trein zitten met 95 graden gebogen knie. Ik loop ook vrij ontspannen rond zonder echt mijn heup op te hoeven trekken. Op de fiets lukt het nu vrij gemakkelijk om 5 minuten te fietsen, dit herhaal ik nog eens 2 minuten verder op in de ochtend en in de middag nog eens 5 minuten. Verder heb ik tijdens het spreekuur 5 sessies met squats, waarna ik toch wel aan einde van de middag weer meer spanning in de knie voel. Een extra keer fietsen sla ik nog even over vanwege deze reactie. Dineke brengt me gelukkig nog even naar het station. 

Donderdag 21-05

Even een mindere dag qua knie, lijkt ook iets dikker. En fietsen lijkt me vandaag geen goed plan. Aan einde middag toch nog even op fiets, gaat tot 95 graden flexie nog best prima gedurende 5 minuten. Het is vandaag 9 weken na operatie en inmiddels 3 weken gipsvrij. Als iemand me vertelde 3 weken geleden dat ik na 3 weken al een week zonder krukken zou lopen dan had ik hem/haar voor gek verklaard. Dat dan weer wel.