6. jun, 2015

22-05 tot en met 05-06: de wederopstanding

Vrijdag 22-05

Ik werk vandaag aan de mogelijkheid voor implementatie van EPD voor sportartsen, dit kost behoorlijk veel tijd, want ik wil alle mogelijke testen van lichamelijk onderzoek verwerken in het consult als een mogelijk in te vullen vraag. Een heel gedoe en veel werk. Verder is het hebben van een vrije dag goed om pianoskills wat verder te verbeteren, en ik ben begonnen met een prelude van Rachmaninov naast verdere verbetering van ballade no. 1 van Chopin, “Dream of Olwen” van Williams. Fijn dat ik nu beide pedalen goed kan bedienen met mijn voeten. Bovendien fijn dat de ulnarisprikkeling verminderd is, ik heb het gevoel en kracht in de vingers terug gekregen, er is nog een miniem krachtsverschil. Het nu 2 weken lopen zonder een kruk in mijn linker hand, werpt zijn vruchten ook af voor mijn linker hand. Ik houd het nog rustig met de oefeningen voor de knie maar merk wel dat ik ruim voorbij de 95 graden mijn knie kan buigen. Ook is mijn knie al wat dunner met wat duidelijkere contouren van de knieschijf zoals ze bij mij horen, dat wil zeggen vrij scherp. Aan het einde van de middag sta ik al te koken, wanneer ik een sms krijg van Bart Luik of ik vanavond nog kom eten. Ik ben even iets vergeten geloof ik .. Janna is jarig en de vraag was of ik mee kwam gourmetten. Maar niet getreurd, ik laat het brouwsel inclusief spinazie, capucijners, tomaten en zalm afkoelen op de inductieplaat. Bart komt me halen en blijkt bij aankomst ook de kinderen meegenomen te hebben. Die vinden het leuk ook even binnen te kijken in het hol waar ik woon. Eerste opmerking van Bart of Serge langs geweest is. Dat klopt, afgelopen woensdag heeft hij schoon gemaakt en ik weet de schone, opgeruimde situatie ongeveer een halve week te handhaven. Janna, Bibian en Auke hebben blijkbaar uitgekeken naar mijn komst en dat vind ik wel erg leuk om te merken. Bij Bart en Linde aangekomen beland ik in de vettige geur van gourmettend “De Bilt”, locatie Badhuis. Bart zit in zijn nette broek in verband met werk en dienst, en dat is gezien het gourmetten niet zo handig natuurlijk wat hem ook op een paar opmerkingen van Linde te staan komt. Voordat we gaan eten moet Janna onder mijn streng toeziend oog nog even piano spelen. Ik moet zeggen dat het technisch stukken vooruit gaat met Janna’s pianospel. Ook leuk om te weten dat begin juli een voorspeelavond gepland staat, waar ik ook wel graag wil komen luisteren. Na het gourmetten lopen we nog even naar de ijswinkel in de Bilt op de Dorpsstraat. Mijn wandeltechniek doet Bart een beetje aan “Herr Flick” denken, hetgeen ik als een compliment opvat. Voorheen had het meer weg van Quasimodo. We praten nog wat met mensen uit de buurt van Bart en Linde, medemoeders en vaders en buren, waarvan ik er een aantal ook ontmoet heb en die verrast zijn dat ik al zo goed loop, weliswaar als Herr Flick. Bij terugkomst in huis hangt de gourmetlucht nog een beetje behoorlijk in huis, waarop Linde terecht opmerkt dat “gourmetten koken is zonder afzuigkap”. Na een paar wijntjes word ik weer thuis afgeleverd door Bart.

Zaterdag 23-05

’s Middags het voor mezelf klaargemaakte diner van gisteravond opgegeten, hetgeen ik geen straf vindt, want zo opgewarmd smaakt dat best goed. Dit roept waarschijnlijk wel allerlei vragen op over hoe het dan zou smaken wanneer het net door mij bereid is. Nou, dat kan 2 kanten op: of het is overheerlijk en ondanks het feit dat het nu opgewarmd wordt, smaakt het toch nog prima, of het was al niet best en ik ben daaraan gewend en het voordeel ervan is dat het niet uitmaakt of ik het nog 5x opwarm of net bereid eet. Kies zelf maar. Dit stukje is facultatief, mag je zelf uitmaken.

In de avond heb ik met Herman afgesproken om wat te gaan eten bij Ripasso in Bilthoven, overigens een echte aanrader. Tevoren nog even een koffie bij B&B (Bubbles & Blessings), een roze suikertaartachtige tent met zeer vriendelijke en leuke bediening. Na afloop van het eten bij Ripasso drinken we nog een biertje bij PK, een vrij nieuwe tent die bij navraag van ons qua naamgeving niets met de Koerdische afscheidingsbeweging te maken heeft maar met de voormalige vestiging van het postkantoor hier. Een redelijk hippe tent met ook jonge bediening. Morgen besluiten we Dordrecht inclusief nieuw geopend museum te bezoeken. De twijfel bestond tussen Kampen en Dordrecht, maar de keuze was toch snel gemaakt.

Zondag 24-05

Thuredrech, de middeleeuwse naam voor Dordrecht, bereiken we met de trein via Rotterdam Centraal, en vervolgens de stoptrein naar Gouda. Vanuit de trein is de grote kerk zichtbaar, zonder de spits en met de vierkanten klok. Verder gaan we op zoek naar de Groothoofdspoort, het stadhuis met het standbeeld van de gebroeders De Wit, nieuwe haven en Wolwevershaven, en het standbeeld van Ary Scheffer, kunstschilder met het penseel in den hand. We gaan ook op zoek naar het nieuw geopende museum in Dordrecht “Hof van Nederland” over het ontstaan van Nederland. Tevens wat overige informatie over die periode. Het schilderij van de synode van Utrecht geeft een vergadering weer op kerkelijk vlak welke meer dan een half jaar duurde. Een vergadering van remonstranten (onder leiding van hoogleraar Arminius, die overigens zelf op het schilderij niet aangegeven wordt dus waarschijnlijk ook wel niet aanwezig geweest zal zijn) en contraremonstranten (onder leiding van Franciscus Gomarus), de conservatieve tak van protestanten, die weigerde te erkennen dat het leven minder door het lot bepaald zou worden dan tot dan aangenomen. De uitkomst van de synode bleek al tevoren vast te staan getuige de positie van de tafel met contraremonstranten en de positie van genodigde uit de diverse gewesten. Na 59 zittingen werden de contraremonstranten op harde wijze gevraagd de vergadering te verlaten waarna er nog meer dan 50 zittingen volgde. Op zich een bijzondere onderhandelingstechniek, die ons helaas niet al te vreemd in de oren zal klinken. Guantanamo Bay schijnt er berucht om geworden te zijn. Al het gewandel gaat redelijk goed, ik loop inmiddels redelijk ontspannen zij het dat bij het doorstrekken van de knie er na enige tijd wat gevoeligheid van de linker scheen optreedt. In de avond eten we nog wat in Dordrecht voor we op de trein stappen naar Utrecht voor Herman en Bilthoven voor mij.

Maandag 25-05

Vandaag doe ik het rustig aan want de knie is toch wat dikker, het lijkt vooral het bindweefsel aan weerszijden van de knieschijf te zijn dat een beetje opzet. Vandaag lezen op de bank met het been goed hoog en een beetje pianospelen. Ergens aan het einde van de middag heb ik met Karin en Martin afgesproken op Neude in Utrecht om wat te drinken en eventueel wat te eten. Inmiddels ben ik 9,5 weken onderweg sinds de operatie en gaat het prima met de knie. Ik lijk de knie met de gebruikelijke oefeningen (kuitspieren en lichte squats en buigen van de knie) toch al wat verder te kunnen buigen maar durf niet te zeggen hoeveel graden. Op Neude aangekomen is Karin met een vriendin die een marathon voor de eerste keer wil gaan lopen. Er zijn wat vragen aan mijn adres hoe dit aan te pakken en ik grossier in algemene vaagheden.. Vervolgens komt Martin terwijl de vriendin van Karin weer vertrekt. We gaan binnen zitten omdat het buiten nog wat fris aan het worden is. Na een biertje in de bruine kroeg, het Neutje, links naast Le Journal, besluiten we bij Mahanakorn, een Thais restaurant aan de Oude Gracht, wat te gaan eten.

Dinsdag 26-05

Het gaat in een keer snel met de knie. Dat merk ik als ik op het werk aangekomen weer eens op de fiets ga zitten en een centimeter lager met schoenen aan dit keer vrij gemakkelijk en snel rond kan peddelen. Ik besluit aan het einde van de werkdag 1 van de tacx apparaten van Guido mee te nemen om thuis te kunnen fietsen met mijn eigen racefiets. Ik mag hem in de auto van Dineke inladen na het werk en ze zet me met tacx apparaat en al af bij het station. Dat scheelt 1x sjouwen. Vervolgens neem ik het ding mee in de trein en loop er vanaf station Bilthoven mee naar huis. Thuis aangekomen zet ik er mijn racefiets in na de achteras vervangen te hebben door een universele as door Guido meegegeven. Ik pomp de banden wat op en ik begin 5 min te fietsen. Zo zonder weerstand fietsen voelt ergens ook wat onprettig. Later op de avond herhaal ik dat nog eens. Ik doe ook een paar sets eenbenige squats staand op 1 stoel.

Woensdag 27-05

Ik ben een beetje vermoeid vandaag en er volgt een werkdag van 9.00u tot 21.00u met enkele verwijzingen van cliënten naar de cardioloog. Het moeilijke is dat ik mijn knie nu te vermoeid vind om veel oefeningen te doen en ik besluit die dan ook niet te doen. Rond 11.15u komt Michel langs en hij vindt de knie als ik wat voor doe aan oefeningen enorm vooruit gegaan en stelt voor om met weerstand te gaan fietsen op de tacx of op de ergometer. Tevens doet hij rekoefeningen van de quadriceps na aanspanning van de quadriceps door mij. De knie buigt weer een heel stuk verder , zo maar richting de 125 graden. In de eerste 30 minuten voelt de knie een stuk soepeler maar later wordt hij juist wat gevoeliger en stijver. Dit is toch een gebruikelijke reactie na behandeling en ik besluit er even aan toe te geven en niet nog extra op de fiets te stappen.

Donderdag 28-05

De knie voelt nog wat vermoeid en stijf aan na de behandeling van gisteren. Na een dag lekker door werken besluit ik nog even naar het centrum van Utrecht te gaan om flink te wandelen en af en toe te lezen op een terras. Ik wilde eigenlijk alvast mijn stadsfiets pakken om even boodschappen in Bilthoven te doen, maar mijn fiets staat niet de schuur van onze flat en ook niet buiten. Ik loop naar het station Bilthoven maar daar blijkt hij ook niet te staan. Vervolgens bedenk ik me dat ik daags voor de desastreuze 17e maart mijn auto heb opgehaald van garage De Bilt op Larenstein en dat ik daarbij mijn fiets achter gelaten heb op het terrein. Grote kans althans dat dit zo is. In de avond als ik thuis gekomen ben met de trein vanuit Utrecht besluit ik nog 10 minuten te fietsen. Dit doe ik nog zonder weerstand.

Vrijdag 29-05

Vandaag besluit ik de dag te starten met een serie squatoefeningen, want de knie voelt volledig uitgerust aan. Na het litteken met calendulanzalf ingesmeerd te hebben doe ik 3 sets squatoefeningen gevolgd door 10 min fietsen, ik werk een uurtje of 1,5 en vervolgens herhaal ik deze routine. Ik werk weer een uur of 2 en herhaal rond 13.30 een derde maal het squatten en het fietsen, maar deze keer met weerstand. Het valt me direct op dat ik het fietsen met weerstand prettiger vind. Ik zit minder in het luchtledige te trappen. Rond 18.00u in de avond fiets ik nog een keer 15 min met weerstand, met vooraf weer een rondje squats en dan heeft de knie echt voldoende te doen gehad. De kuitspieren train ik nu alleen door aan het einde van de squatbeweging nog even te strekken en op de voorvoet te komen. Ik heb de indruk dat de kuit namelijk sneller qua kracht terugkomt dan de quadriceps en het lijkt me goed de quadriceps nu sterker te prikkelen. Dan komt Herman langs om mij met mijn eigen auto naar Maarschalkerweerd te rijden, waar we als rechtgeaarde trainers te gaan kijken naar onze “pupillen”.. Herman heeft als ijzer in het vuur Caroline Botman, een militaire 5-kampster met redelijk gestage vooruitgang en steeds minder blessuregevoeligheid. Ik geef Wim Nieuwenhuijsenu sinds 1,5 jaar schema’s en hij heeft zich afgelopen jaar 14 minuten verbeterd op de marathon, iets wat hand in hand ging met ook meer krachttraining in het vorige voorjaar en zomer. Tevens is een meer veerkrachtige loopstijl het gevolg waardoor hij zich ook 10 sec verbeterde op de 1500m. Vanavond staat er voor beide een 3000m op het programma. Caroline blijkt zich vanwege een opkomend virusje in dienst van het jurycorps gesteld te hebben. Wim zie ik, gelukkig, gefocussed inlopen, dit zit goed. We hadden tevoren gepland te starten op 10.25 tempo, dat is 50 seconden sneller dan zijn huidige PR maar wel duidelijk in lijn met zijn pas gerealiseerde 4.54 op de 1500m. Mijn voorstel was: starten in 84 sec per 400m (10m30s tempo) en na 1 km proberen te versnellen. Tot zover het plan vooraf…

Het is een koude avond en het dreigt iedere keer te regenen, en ik wacht als een mietje de meeste tijd af zittend in de kantine. Verder zie ik veel bekenden vandaag aan wie ik steeds weer uitleg hoe ver het staat met mijn revalidatie en dat het wel erg goed gaat. Mensen zien me wel 500x het zelfde hupje voordoen ten teken dat ik “dit” al kan. Gênant, maar goed.

En na een mooie 1500m en een 3000m waarin ik Rik Goethals goed zie presteren, en 2e zie worden, volgt de 2e serie waarin Wim start. Tevoren komt hij naar me toe en vertelt dat Arjen hem gaat hazen. Ok.. Hij wil een tempo 82s aanhouden. “Tja, das wel snel in vergelijking met je 1500m tijd” is mijn antwoord. “Op zijn gunstigst loopt iemand met een verval van 30 s, dus dat is 2x4.54 +30 sec= 10m18s. Bovendien heb je die 1500m twee weken gelopen , dus het is niet zo dat je nu ineens heel veel sterker bent. Het lijkt me verstandiger om dan in 83 sec te starten”. Dit is al marchanderen besef ik, zoeken naar het compromis.. Gelukkig zie ik Wim twijfelen en mogelijk wordt dit de redding. Na een opening achter Arjen in 79s vervolgt hij met 2 rondes van 82.5s. Ik zeg aan Herman langs de kant dat ik vrees dat na 1600m het licht spreekwoordelijk bij hem uit zal gaan. Dit klopt in zoverre dat er nog een ronde 82.5 volgt na de 3e ronde waarna hij op 2 km doorkomt met een rondje 84s en inderdaad vermoeid ogend maar nog niet uitgeblust. Het valt dus mee! Er volgt nogmaals 84 waarna hij in de laatste 600m zich herpakt en weer op 83 sec tempo doorgaat, eindresultaat 10.19. Een zeer knappe tijd omdat hij slechts 31 sec boven 2x de 1500m tijd van een paar weken zit en dat met een snelle opening. Dus ik had hem misschien te langzaam ingeschat, want ik zou hem hebben laten starten op 84sec. Van de andere kant had hij dan ook door kunnen versnellen na 2 rondjes 84 seconden. Wim meldt dit gelukkig na afloop ook zelf, zo houdt de pupil toch nog vertrouwen in de trainer..;-), en al met al een verbetering van zijn PR met 55 seconden. Verder word ik door Richard van Egdom op de hoogte gebracht van enkele transfers van atleten van BAAS running team naar hem. En ik moet zeggen Richard heeft wel succes met zijn marathonatleet Koen Henkes. Dus ik kan ook weer wat testen verwachten ten behoeve van de trainingszones.

Tijdens de 3000m van Wim zegt Inge dat ze nog graag een biertje wil drinken na afloop. Het liefst in de stad, en ik geef aan dat Herman me wel naar huis moet rijden (wegens juridische problemen als ik een aanrijding krijg binnen 12 weken na deze operatie als blijkt dat ik eigenlijk in mijn “krukkenperiode” zit. En dit betekent dat het een beproeving zal zijn voor Herman als we met zijn drieën wat gaan drinken en hij nuchter moet blijven. Maar Herman vindt het prima, en we gaan richting de Poort. Daar blijkt Herman het iets minder prima te vinden wegens wat hardere muziek waardoor hij het gesprek niet geheel kan volgen. Het is een oorverdovend lawaai volgens hem, hetgeen past bij ouderdomsslechthorendheid, waardoor de omgevingsgeluiden erger worden door hoge tonen verlies. Na een paar biertjes togen we met de auto terug naar Bilthoven. Herman blijft pitten op de bank.

Zaterdag 30-05

De volgende ochtend beginnen we met zwarte koffie waarna ik Herman laat zien wat er met het trainingsprogramma trainingpeaks zoal kan. Informatie over relatieve zwaarte van een training door een product van intensiteit en duur waarbij Normalized Graded Pace en duur van de inspanning een running training stress score geeft, naar analogie van eerdere benadering bij het fietsen met Normalized Graded Power. Vervolgens eten we wat bij B&B (blossoms & Blessings), de suikerzoete tent in Bilthoven. Herman vertrekt vervolgens richting Utrecht, althans dat is de bedoeling, tot ik een paar uur later thuis een berichtje krijg dat ik nog even een kijkje moet nemen in de winkelstraat van “mijn eigen” Bilthoven want er is een soort feest/braderie gaande dat te maken zou hebben met de opening van de winkelstraat. Ik herken hier even helemaal niets in maar besluit wel even te gaan kijken. Aangekomen in de buurt van B&B hoor ik de herrie van de plaatselijke fanfare met hoempapa muziek al aanzwellen. Hier is het gezellig… Een paar 100 meter verder zie ik gezinnetjes met en zonder kinderen waarvan de ouders met biertje en rosé staan te kletsen en de kinderen er een beetje verweesd bij staan. Het blijkt bij navraag te gaan om de opening van de spoorbrug en fietstunneltje onder het spoor. Een oudere man die in zijn eentje wat staat te genieten van de zon en staat te kijken naar de voorbij marcherende fanfare weet me correct in te lichten. Hij vertelt erbij dat het een levensgevaarlijke situatie was, waarbij er een paar weken voor de opening nog een vrouw verongelukt is omdat ze tussen de 2 sporen staand met haar rollator de slagbomen naar beneden zag gaan en daarbij besloot om te draaien en dus net het spoor op liep waarover de sneltrein aanstormde. Een van de vele noodlottige ongevallen. Ik zeg erbij dat de tunnel voor auto’s dermate krap is dat daar ook nog ongelukken gaan gebeuren, omdat veel automobilisten met teveel snelheid de tunnel inrijden. De man reageert dat er inmiddels een bord met een adviessnelheid bij staat, waarop ik reageer dat dat OK is. Ik wil net terugwandelen maar zie dan ineens een boekhandel net naast de spoorbrug die er waarschijnlijk al een tijd is maar die me nu voor het eerst opvalt. Ik loop naar binnen en kijk naar wat er zoal te vinden is en het aanbod valt me niet tegen. Ook handig als je weet welk boek je wilt hebben en het moet bestellen, want dan bestel ik het liever in Bilthoven zodat het als het binnen gekomen is zo even op kan halen. Ik wil vandaag nog een flink stuk wandleen en om een beetje een doel te hebben besluit ik de trein naar Utrecht Centraal te nemen, een stuk te gaan lopen en dan bus 77 terug naar Bilthoven te nemen maar uit te stappen op de Groenkanseweg, en vandaar een km naar Larenstein garage De Bilt te lopen om mijn fiets op te halen. Daar aangekomen blijkt het hek dicht ne moet ik nog 3 km doorlopen. Geen probleem, ik besluit in fors tempo door te wandelen. Thuis aangekomen ga ik eerst piano spelen (Rachmaninow etude en ballade 1 Chopin) en stap vervolgens op de fiets met sportkleding aan zodat ik ook een beetje kan gaan zweten. Vervolgens zit ik 32 minuten op de fiets met duidelijk een minder hoge hartslag dan een paar dagen terug en een beter gevoel in de knie en dat bij een snelheid van omgerekend 24 km per uur! Overigens weet ik niet of die snelheid zich een beetje verhoudt tot de snelheid buiten en of dit als een normalized graded power is op te vatten, maar goed. Er is in 4 weken na de gipsverwijdering een enorme sprong voorwaarts gemaakt, dat is me wel duidelijk.

Zondag 31-05

Vandaag word een wandeldag omdat ik niet bij mijn gewone fiets kan. Dan wordt het stevig doorwandelen. Na een aantal squatsessies loop ik naar het station Bilthoven stap op de trein naar Utrecht, waar ik 14.45u heb afgesproken met Herman op Oude gracht 340, bij een modern kunstatelier waar een expositie met hedendaagse kunst met als thema realisme(/pseudo-realisme) en natuur. De belangrijkste kunstenaar, blikvanger , van de expositie is Con van Velzen die met een meters groot doek de fijnschilderkunst op de vierkante centimeter toch goed vormgeeft. Het hoogtepunt echter voor Herman en mij is de opening met een lezing door Herman Pleijte. Een keurige groene blouse met een bruin colbertje en de bruine aktetas completeren het beeld van de bijna bejaarde professor. Met een paar vergeelde blaadjes met aantekeningen gaat hij achter de katheder staan. Hij begint met een aardige inleiding over realisme, en of het schilderen van natuur in Nederland wel werkelijk realistisch is. Koeien die door schilders als ze in het buitenland zitten te pas en te onpas overal tussen geschilderd worden. En is natuur wel natuur, in Nederland hebben we het over landschap, geschapen land dus, in het Engels landscape. Kunstmatig vorm gegeven dus. Het mooiste voorbeeld van hem komt nog. Als er over natuur gesproken wordt in Nederland dan denkt de Nederlander zelf aan de Veluwe. Maar Pleijte noemt dat een “groot uitgevallen kerststukje met hier en daar een decoratief hert”..

Dat we in Nederland ook nog eens alles netjes gearchiveerd hadden in het klein in Madurodam. Of over Edam, een prachtige nostalgische plek in Nederland voor toeristen. Zo kwam hij in Edam een Amerikaan tegen die aan hem vroeg “Where is the exit?”.. Alsof hij in een soort themapark zat. Dus ok, we waren genoeg vermaakt om over na te lachen in het café aan de overkant van de Oudegracht. Aan het einde van de middag heb ik nog met Ruud van Suijdam afgesproken een hapje te eten bij “the Port of India”. Inmiddels is het nu mogelijk om trap af te lopen zonder steun met de armen. En na een geslaagd etentje en leuke gesprekken met Ruud vertrek ik weer wandelend richting station en met de trein naar Bilthoven.

Maandag 01-06-2015

Na een paar afspraken op het SMA kan ik redelijk vroeg in de middag naar huis en ik besluit weer veel te gaan wandelen en ook mijn fiets na een lange wandeling in De Bilt opgehaald. Aan het einde van de middag heb ik afgesproken op de kinderen te zullen passen bij Bart en Linde. Het is echter kwart over vier en ik ga eerst maar eens een end fietsen. Ik ga via Bilthoven weer terug naar de Bilt en vervolgens rijd ik door naar Utrecht, maak daar een rondje en neem een terrasje, het is lekker zonnig, en vervolgens rijd ik terug naar Bart en Linde in De Bilt. Ik heb alles bij elkaar 70 minuten gefietst in een redelijk tempo als ik bij Het Badhuis aankom. Daar blijkt alleen Bibian thuis en ze maakt voor mij een kop koffie terwijl ze ook een werkstuk over Rome aan het maken is. Dus ik wil haar niet van haar werk houden en begin een boekje van mezelf te lezen. Als Bart en Linde met Janna en Auke binnenvallen is Bibian voorgoed afgeleid. We gaan eerst eten en dan moeten Bart en Linde weg. Ik heb een heel programma met de kinderen af te werken: Janna moet piano spelen, Auke moet hardop in zijn boek lezen en Bibian typtopia (een programma om het leren typen “leuk” te maken) doen en aan haar werkstuk werken. Uiteindelijk werkt Bibian alleen aan haar werkstuk, Janna kan ik maar half naar luisteren als ze piano aan het spelen is, en Auke help ik wel redelijk met zijn leeswerk. Vervolgens is er nog even tijd voor wat gekloot, waar ik zelf maar al te graag aan meedoe. Bibian en Auke laten zien waar ieders spons ligt (identieke sponzen blijkt later) en ik wil laten zien hoeveel water er in een spons past. Dus met een volgezogen spons boven een maatbeker en uitwringen die handel. Het blijkt voor elke spons ongeveer 200 mL te zijn. Vervolgens begint Auke met een iets vochtige spons naar Bibian te gooien. Dit is een duidelijk geaccepteerd stoeigebeuren. En ik doe gewoon effe lekker mee. Auke staat boven aan de trap en Bibian en ik beneden en moeten proberen Auke te raken. Dit lukt zo nu en dan maar het lukt Auke ook om ons af en toe te raken. Als de spons gevangen wordt dan levert dat zeker geen aftrek van punten op. Vervolgens moet Auke naar bed en vervolgens Janna. Op zich allemaal nog niet zo’n probleem, behalve dat Bibian nog even bezig blijft met kletsen met mij. Pas als zij ook naar bed is, zal er ook rust in de tent komen bij Janna. Auke is al vrij rustig in bed aan het slapen. Nou, ik hoop dat het ook naar tevredenheid van Bart en Linde is..

Dinsdag 02-06

Vandaag valt er niet veel extra te melden. De stabiliteit wordt wel zoveel beter dat ik tweebenige hupjes op de plaats wat makkelijker kan maken. Normale werkdag dus ook veel staan.

Woensdag 03-06

Vandaag wordt wel echt een lange werkdag van 9 tot 21.00u. Ik fiets naar het station om daar de fiets te parkeren en dan het laatste stukje te lopen. Op het SMA aangekomen, spreek ik Christine en zij stelt terecht voor dat ik volgende keer al mijn krukken meeneem, dan kan zij ze terugbezorgen namelijk. Dat is een goed punt want de krukken heb ik nu bijna 2,5 week niet meer aangeraakt. Het is een drukke dag vandaag in de zin dat ik 11 consulten heb naast nog 3 AD testen. Het is dus veel staan bij het lichamelijk onderzoek en aan het einde van de dag merk ik dat er toch wat vocht in de kuiten staat, door de indrukken van de sokken in mijn kuit. Ergens rond 11.30u komt Michel even langs, helaas heb ik geen tijd om tussentijds behandeld te worden. Ik vertel hem hoe het gaat en hij ziet me een paar squats maken en de hupjes op de plaats met ook de vorderingen qua fietsen. Volgende week is nog een keertje kijken op tijd genoeg vindt ook Michel, want het gaat nu perfect. Behalve het beetje vocht in de linker kuit voelt de knie ook wat vermoeid. Ik sla het fietsen en de squats vandaag even over.

Donderdag 04-06

Na de lange werkdag van gisteren voel ik me prima uitgerust en kan ik nog lekker doorwandelen naar en van het station. Wel valt me op dat de afdruk van de kous nog steeds te zien is in het onderbeen, dus er is toch nog een beetje vocht uittreding bij lang staan. De afgelopen dagen is er weinig van gekomen om eens lekker lang op de fiets te zitten, en ik hoop dat ik na het werk vandaag een keer wat serieuzer werk van het fietsen kan maken, want met alleen wat hupjes op de plaats en squatoefeningen gaat het me net te lang duren voordat de spiermassa van met name de vastus medialis terug is. Er is wel duidelijk meer dan 1 week geleden, maar ik heb het gevoel dat als ik nu effe goed spiermassa opbouw ik over 2 weken al zou kunnen dribbelen over een stuk van 100m. Ik had dit gisteren even in de wandelgangen met Michel Eskes besproken die het met me eens was, maar hij drukte me wel op het hart dat ik er niet eerder mee zou  beginnen dan 13 weken na de operatie. Behandeling door Michel lijkt even minder van belang want het gaat nu vanzelf ook qua mobiliteit zoveel vooruit, ik kan de knie al 130 graden buigen. Squats lukken al wat dieper en door te fietsen en stevig door te wandelen en ook lunges toe te voegen neemt de kracht ook verder toe. Ik heb nu echter ook het idee dat ik hard door moet gaan fietsen. Dus na het werk snel met de trein naar huis en ik haal de racefiets uit de tacx, kleedt me om en gewapend overigens zonder helm, eenmalig, want ik kon hem even niet vinden, fietsschoenen aan en ik begin te fietsen richting De Bilt en bedenk ineens dat ik wel even naar de donderdagavondtraining op Maarschalkerweerd kan fietsen via Utrecht de Berekuil. De eerste kilometers gaan met 31 km per uur, maar dat blijkt beginnersenthousiasme, want het zakt als snel naar 24 km per uur, waarbij ik ook het idee heb dat ik met beide benen even hard fiets.. Aangekomen op de atletiekbaan even kletsen met mijn trainer Henny en vervolgens met diverse mensen van de atletiekgroep: Marijn de Jonge, Leonard Tersteeg, Steven Mesman, Luuk, Leon, Wim, Peter en Inge. Met de laatste 3 drink ik nog wat of eigenlijk net teveel biertjes, maar dat mag de pret niet drukken. Bart Broex sluit ook nog even aan en fietst uiteindelijk het eerste stuk mee terug tot de Utrechtse weg waar onze wegen scheiden. Daar kan ik het tempo wat opvoeren en zo met wat biertjes op kan ik ineens zonder enige moeite 29-30 per uur fietsen. Het had de wind kunnen zijn maar die staat er eigenlijk nauwelijks. Thuis aangekomen heb ik wel honger gekregen en besluit een pot tuinbonen met een Marokkaanse groentenburger in de braadpan te mikken. Dat kan nog net voor het slapen gaan.

Vrijdag 05-06

Vanochtend lijkt het me een goed plan wegens een vrije dag om eens een uur te gaan fietsen met de racefiets op mijn gemak. Dus na zonnebrand factor 50 aangebracht te hebben, geen overbodige luxe met mijn vitiligo, til ik gehelmd mijn fiets weer naar beneden met de schoenen in de andere hand. Het rondje fietsen via Lage Vuursche naar Baarn, Soest, Soesterberg en via Den Dolder terug naar Bilthoven duurt uiteindelijk 1uur en 24 min. Aaanvankelijk met wind mee rijd ik 30-32 km per uur wat me aangenaam verrast. Ik kan zelfs af en toe uit het zadel en net buiten Bilthoven tik ik gedurende 30 sec 38 km per uur aan. Maar goed gemiddeld genomen rijd ik 26 km per uur, wat ook voor een deel komt door het mooie weer en de drukte op de paden en wegen. Dat lokt toch veel fietsers de weg op die erg veel plaats nodig hebben en slecht anticiperen en snelheid in schatten. En aangezien ik net 5 weken uit het gips ben kijk ik er wel voor uit ergens te vallen. 

 

Thuis aangekomen probeer ik nog eens een tripling op de plaats uit te voeren en dit blijkt ook nog eens te lukken nu en de squats die ik steeds in sets van 12 uitvoer kan ik wat dieper uitvoeren.

Ik ben er inmiddels van overtuigd dat ik in augustus al wel een begin met licht hardlopen kan maken, maar laat ik nog maar niet te ver vooruit lopen op de feiten.